"Η εντύπωση που προκάλεσε το τερατώδες θέαμα ήταν αδύνατο να περιγραφεί, γιατί κάποια δαιμονική παραβίαση των παραδεδεγμένων φυσικών νόμων φαινόταν αρχικά βέβαιη. Εδώ, σε ένα κολασμένα αρχαίο υψίπεδο, σε υψόμετρο σχεδόν επτά χιλιάδων μέτρων, με ένα κλίμα θανάσιμο για τους ανθρώπους, από μιαν προανθρώπινη εποχή παλαιότερη όχι λιγότερο από πεντακόσιες χιλιάδες χρόνια, απλωνόταν σχεδόν ως τα όρια του οπτικού μας πεδίου μια μάζα τοποθετημένης με τάξη πέτρας, την οποία μονάχα η απελπισμένη προσπάθεια διανοητικής αυτοάμυνας θα μπορούσε να αποδώσει σε οποιαδήποτε άλλη αιτία, παρά σε μια συνειδητή, τεχνητή κατασκευή. Είχαμε προηγουμένως απορρίψει, τουλάχιστον στο επίπεδο της σοβαρής σκέψης, οποιαδήποτε θεωρία σχετική με το ότι οι κύβοι και οι επάλξεις στις πλαγιές των βουνών ήταν αδύνατο να είχαν προέλευση όχι φυσική. Πως μπορούσε να ήταν διαφορετικά, τη στιγμή που ο ίδιος ο άνθρωπος θα είχε μόλις διαφοροποιηθεί από τους μεγάλους πιθήκους, την εποχή που αυτή εδώ η περιοχή υπέκυπτε στην αρραγή βασιλεία του παγωμένου θανάτου;"

(Χ.Φ. Λάβκραφτ/Τα βουνά της Τρέλλας)