«Ω, της ποίησης μου ο πρακτικός σκοπός!
Αυτός είναι η αιτία που δε γνωρίζω πώς να νικήσω την αφέλεια
Που μου αφαιρεί την υπόληψη, που
Η γλώσσα μου σκάει από την αγωνία
Που πρέπει να πνιγώ μιλώντας.
Ψάχνω μέσα στην καρδιά μου, μόνο γι'αυτό που έχει!
Έτσι κατάντησα: όταν γράφω ποίηση
Είναι για να αμυνθώ και ν'αγωνιστώ,
συμβιβαζόμενος, απαρνιέμαι
κάθε παλιά μου αξιοπρέπεια: φαίνεται,
έτσι, ανυπεράσπιστη αυτή η ελεγειακή καρδιά μου
για την οποία ντρέπομαι, και η γλώσσα μου,
κουρασμένη και ζωοδότρα, αντανακλά μια φαντασίωση
γιου που ποτέ δε θα γίνει πατέρας.
Κι έτσι σιγά-σιγά έχω χάσει τη συντροφιά μου
Των ποιητών με τα γυμνά, στεγνά πρόσωπα,
σαν θεία τραγιά, με τα σκληρά μέτωπα
πατεράδων απ'τον Πάδο, που στις αραιές του γραμμές
μετράνε μόνο οι καθαρές
σχέσεις πάθους και σκέψης.
Παρασυρμένος από τις σκοτεινές μου περιπέτειες.
Αχ να ξαναρχίσω απ'το μηδέν!
μόνος σαν ένα πτώμα μέσα στο λάκκο μου!
Κι έτσι, σήμερα το πρωί, που δεν ελπίζω
παρά στο φως... Ναι στο φως που ξεσκεπάζει
με την ανοιξιάτικη του ευτυχία
τις ημέρες αυτής μου της ταπείνωσης...»

PIER PAOLO PASOLINI - Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου



υ.γ.: παρακολουθείτε τί συμβαίνει στην Γαλλία αυτές τις μέρες, σε κάποιες συνοικίες της....????....