Λεωφόροι ασύνορης νύχτας λες και ανοίγονταν προς κάθε κατεύθυνση, έτσι που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι εδώ βρισκόταν η ρίζα μιας μόλυνσης ικανής να μιάνει και να καταπιεί πολιτείες, να τυλίξει έθνη στη βρομιά της υβριδικής επιδημίας. Εδώ είχε εισέλθει η κοσμική αμαρτία και, θρεμμένη από βέβηλες τελετές, είχε αρχίσει τη χαμογελαστή πορεία του θανάτου που θα μας σάπιζε όλους και θα μας μεταμόρφωνε σε μυκητοειδείς ανωμαλίες, τόσο φρικτές που δεν θα μπορούσε να τις δεχτεί ούτε ο ίδιος ο τάφος.
Εδώ είχε ο Σατανάς τη βαβυλώνια αυλή του και τα λεπρά πόδια της φωσφορικής Λίλιθ ήταν βαμμένα με το αίμα της άσπιλης παιδικής ηλικίας. Λάγνα δαιμόνια υμνούσαν με ουρλιαχτά την Εκάτη και ακέφαλοι μόσχοι βέλαζαν χαιρετώντας τη Μεγάλη Μητέρα. Τράγοι χόρευαν στον συριχτό ήχο καταραμένων αυλών και Αιγιπάνες κυνηγούσαν ατέρμονα κακοσχηματισμένους Φαύνους, πάνω σε βράχια στρεβλωμένα, όμοια με πρησμένους βατράχους.
Ο Μολώχ και ο Ασταρώθ δεν απουσίαζαν, γιατί σε αυτό το απόσταγμα κάθε κατάρας τα όρια της συνειδητότητας είχαν παραμεριστεί, έτσι ώστε η ανθρώπινη φαντασία έμενε εκτεθειμένη, ανοιχτή σε θέες κάθε φρικαλέας επικράτειας και κάθε απαγορευμένης διάστασης που είχε τη δύναμη να πλάσει το κακό. Ο κόσμος και η φύση δεν είχαν δύναμη να αντισταθούν ενάντια σε παρόμοιες επιθέσεις από τα αποσφραγισμένα πηγάδια της νύχτας, ούτε και είχε τη δύναμη οποιοδήποτε σημείο προσευχής να συγκρατήσει το βαλπούργιο όργιο της φρίκης που είχε ξεσπάσει όταν ένας σοφός, εξοπλισμένος με το μισητό κλειδί, είχε σκοντάψει πάνω σε κάποια ορδή που μετέφερε το κλειδωμένο, ξέχειλο σεντούκι της δαιμονικής λατρείας.

Χ.Φ. Λάβκραφτ - Η φρίκη στο Ρεντ Χουκ