"οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι φαίνονται να είναι ανίκανοι να πιστέψουν στην ύπαρξη ενός πράγματος, που δεν έχουν παρακολουθήσει στην τηλεόραση" -- h. bey

το βερολίνο έχει πολυδιαφημιστεί ως ένα απ' τα κέντρα πολιτισμού της ευρώπης (ίσως το δεύτερο μεγαλύτερο μετά τη βαρκελώνη). όμως αυτή είναι η μισή αλήθεια. υπάρχει ένα βερολίνο λίγο διαφορετικό απ' αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις ταξιδιωτικές εκπομπές.

το τείχος μπορεί να έπεσε το '89 και η κυβέρνηση να μετακόμισε στο βερολίνο, αλλά η αναμενόμενη πληθυσμιακή έκρηξη δεν ήρθε ποτέ με αποτέλεσμα πολλές επιχειρήσεις να φύγουν αφήνοντας πίσω τους μια πόλη βυθισμένη σε χρέη 60 δισ. ευρώ. οι τουρίστες δεν βλέπουν αυτή την εικόνα. βλέπουν τον οικοδομικό οργασμό του ανατολικού βερολίνου (ολοκαίνουριες κυβερνητικές εγκαταστάσεις), απολαμβάνουν τέχνη, πολιτιστική ζωή, νυχτερινή διασκέδαση. αλλά το σχέδιο δεν ήταν να ζει η πρωτεύουσα μιας βιομηχανικής χώρας απ' τον τουρισμό. τι πήγε στραβά;

οι επιχειρήσεις του δυτικού βερολίνου ζούσαν στο κέντρο του ψυχρού πολέμου, απολαμβάνοντας έτσι την γενναιοδωρία των κρατικών επιχορηγήσεων. όταν το "παραμύθι" τέλειωσε κι οι άγγλοι, γάλλοι κι αμερικανοί, τα μάζεψαν κι έφυγαν, πολλές επιχειρήσεις έφυγαν κι αυτές. Μέσα σε 5 χρόνια ('90-'95) χάθηκε το 50% των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία του δυτικού βερολίνου (που ως σήμερα δεν έχει αναπληρωθεί). Η κατάσταση στο ανατολικό βερολίνο είναι ακόμα χειρότερη αφού η ενοποίηση σάρωσε την οικονομία του.

η "τρύπα" στον προϋπολογισμό, που πνίγει την πόλη, υποχρεώνει την τοπική κυβέρνηση σε περικοπές κονδυλίων από σχολεία, πανεπιστήμια, αστυνομία και υπηρεσίας πρόνοιας, περικοπές που δεν ορατές σε "πρώτη ανάγνωση" απ' τους τουρίστες.

χαρακτηριστικά της κατάστασης του βερολίνου ειναι πως μέχρι πέρσι την άνοιξη, για να πάει κάποιος αεροπορικά στη νέα υόρκη έπρεπε να αλλάξει αεροπλάνο στη φρανκφούρτη ή στο μόναχο, γιατί καμιά εταιρεία δεν θεωρούσε συμφέρουσες τις απευθείας πτήσεις.

το πρόβλημα της γήρανσης του πολιτισμού έχει "χτυπήσει" και το βερολίνο καθώς ο δείκτης γεννητικότητας έχει μειωθεί στο μισό και όσοι νέοι μένουν στο βερολίνο δεν έχουν τις σταθερές προοπτικές που θα διευκόλυναν τη δημιουργία οικογένειας.

πρόκειται για μια πόλη που χρησιμοποιεί τον πολιτισμό (που κυρίως προσφέρεται για τους τουρίστες και τις πλούσιες τάξεις) για να ξορκίσει την φτώχεια που τη μαστίζει. άλλωστε είναι απ' τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες στο τομέα των κοινωνικών ανισοτήτων, μια διόλου αξιοζήλευτη πρωτιά...

tous les chemins mement a berlin