chat
pop out   pop out
  now playing: michu - monachill
loading...
feed twitter facebookmyspace flickr youtube
zine
radio
blog
about
free broadcasting universe | blog | απόψεις | επικαιρότητα | πολιτισμός | προτάσεις | αρχείο | πρόσφατα σχόλια |

blog: η ζωή και ο θάνατος
by: χαμ.κορ.
[23.03.2006]

η ζωή και ο θάνατος


....υπάρχει ζωή πρίν τον θάνατο.... ;;;;




 

20 σχόλια:

[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: σπιτόγατος]

Κανείς δε γύρισε να μας πει...


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: clown]

Εγώ πέθανα στη γέννα.....
Δεν θυμάμαι τιπότα!


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: ατι]

οχι δεν υπαρχει


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: elle]

Σελινίτσα…

Μπήκα εχτές στη Σελινίτσα
κι έμοιαζε μάρσιπος της γης.
Κι είπα «ψυχή, βρήκες φωλίτσα
σα νυχτερίδα να κρυφτείς».

Μέσα στη λάσπη και την πάχνη
τρέχει η ψυχή μου να χαθεί,
σα δολιχόποδο που ψάχνει
μεσ’το σκοτάδι να τραφεί.

Τα φώτα σβήσαν και σιωπήσαν,
όλοι σταθήκαν αδρανείς.
Μοιάζαμε αγέννητοι και ίσα
που δεν ανέπνεε κανείς.

Σαν τον τυφλό μες στο σκοτάδι,
βλέπεις το νόημα της ζωής.
Πέφτουν σταγόνες, ο ήχος λάδι,
ευγνωμοσύνη να νυφθείς.

Γιατί στις πέτρες και την πάχνη
κρύβονται οι ρίζες των βουνών
και μεσ’το χώμα και τη λάσπη,
βρίσκεις τα ίχνη των Θεών.

Μπήκα εχτές στη Σελινίτσα
στο «καταφύγγι» της ψυχής.
Κι έμοιαζε πέτρινη αγκαλίτσα,
καρδιά μου για να ζεσταθείς.


Σταύρος Τριανταφύλλου


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: ατι]

Στα 1903 σε ανέκδοτο ποίημά του με τίτλο «Δυνάμωσις» γράφει:

Οποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
να βγη απ' το σέβας κι' από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ' έθιμα κι' απ' την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγή.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι.
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Ετσι θ' αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

Καβάφης


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: elle]

Μπορεί να λέγεται Ολυμπία

και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,

να 'ναι χοντρή

και ν' αγοράζει βερεσέ απ' το περίπτερο,

να μασουλάει τσίχλα

και να τραγουδάει.

Κι αυτός μπορεί να λέγεται Αποστόλης

και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,

να 'χει συνήθειες λαϊκές,

να πίνει

και να κάνει μεθυσμένος έρωτα -

κι όμως εσύ ο ανώτερος

να τους ζηλεύεις


Χρίστος Λάσκαρης: Ο ποιητής της ασπρόμαυρης ζωής


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: cham.kor]

πανέμορφα όλα τα ποίηματα!!!!


[@: Μάρτιος 23, 2006, μεσάνυχτα, by: nausika]

ο κάθε "μικρός" θάνατος είναι απώλεια


[@: Μάρτιος 24, 2006, μεσάνυχτα, by: cat]

ποιό είναι το νόημα της ζωής τελικά?


[@: Μάρτιος 24, 2006, μεσάνυχτα, by: comzeradd]

να κυνηγήσεις την ευτυχία και να αγνοήσεις την επιτυχία...


[@: Μάρτιος 24, 2006, μεσάνυχτα, by: cham.kor]

αλήθεια, ποιός ξέρει τί είναι η ευτυχία, και ειδικότερα, η ευτυχία είναι κάτι υποκειμενικό, ή αντικειμενικό?....


[@: Μάρτιος 24, 2006, μεσάνυχτα, by: comzeradd]

υποκειμενικό! ίσως θα ήταν καλύτερη διατύπωση: "να ακολουθήσεις την ευτυχία σου..."


[@: Μάρτιος 26, 2006, μεσάνυχτα, by: ανώνυμος]

Την άμμο σημάδεψε,
οι ύστερες στιγμές ήρθαν
σα γερασμένος ελέφαντας για το προκαθορισμένο
σημείο κίνησε.

Έμαθε
ότι τα λόγια αληθινά βγήκαν.

Ονειρικά
η πραγματικότητα φαντασία έγινε.

Ανάτρεψε
τις εικόνες,
την καρδιά.

Κενό λόγο κάπου κατέγραψε.
Να παραδεχθεί το τέλος, αρνήθηκε.

Θυμήθηκε,
Πού αλλού να ξαποστάσει

Εκεί γύρισε,
ανάσα έβγαλε,
πείσμωσε,
άλλη ευκαιρία δεν του δόθηκε
η γέννα πόνο έφερε.

Γέρος αισθάνθηκε
η μοναξιά άσχημα παιχνίδια διαδραματίζει
το μυαλό σαλεύει
αντιστέκεται.

Τι άλλωστε επιλογές του μένουν;
τη θέση πρέπει να κρατήσει.

Σα σωστός δεινόσαυρος
παλεύει
των κυμάτων τη ροή.

Μα ο τοκετός έλαβε χώρα πλέον,
το ποτάμι τη βάρκα παρασέρνει,
Δακρύζει.

Στην άμμο ακούμπησε
τις άχρωμες φωτογραφίες φωτιά άναψε,
ο ένδοξος επιθανάτιος ρόγχος τώρα ας έρθει.

Το τελευταίο σημάδι ο άνεμος έσβησε.


[@: Μάρτιος 26, 2006, μεσάνυχτα, by: still_ill]

Λάσκαρης, ε; elle, τι μου θύμισες...


ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος·
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.


ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Στερήθηκε τα άνθη όσο ζούσε.
Τώρα μέσα στο φέρετρο,
τα έχει αγκαλιές.

Χρίστος Λάσκαρης

(Κι έχουν και άμεση σχέση με το θέμα, ε;)


[@: Μάρτιος 26, 2006, μεσάνυχτα, by: still_ill]

Βρήκα κι άλλο.

ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΝΑ ΛΥΠΑΣΑΙ

Τουλάχιστον
κάτι καινούργιο αντιμετωπίζουνε
όταν,
με έναν οβολό στα δόντια,
για το μεγάλο τους ταξίδι
ξεκινούνε οι νεκροί·

ενώ οι ζωντανοί
τον ίδιο δρόμο ξαναπαίρνουμε.

Χρίστος Λάσκαρης


[@: Μάρτιος 26, 2006, μεσάνυχτα, by: elle]

ναι τα γνωρίζω still_ill, είναι φοβερά!


[@: Μάρτιος 27, 2006, μεσάνυχτα, by: cham.kor]

ζωή είναι το όνειρο


[@: Απρίλ. 17, 2006, μεσάνυχτα, by: still_ill]

Ορίστε κι ένα (φιλοσοφικό) ερώτημα:
Υπάρχει θάνατος πριν τη ζωή;

Δεν μιλάω εδώ για μετενσάρκωση, ρε.
Υπάρχει περίπτωση να γεννηθεί κάτι, οτιδήποτε, χωρίς να προηγηθεί ένας θάνατος;
Υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί κάτι χωρίς να καταστραφεί κάτι άλλο;

Πανεύκολη η απάντηση...


[@: Απρίλ. 17, 2006, μεσάνυχτα, by: cham.kor]

αν απαντησω θα κερδισω κατι????????????????????????


[@: Απρίλ. 18, 2006, μεσάνυχτα, by: comzeradd]

δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να έχει πεθάνει κάτι, για να γεννηθεί κάτι άλλο, αλλά οι στάχτες είναι το καλύτερο λίπασμα...