όλα έγιναν τόσο ξαφνικά, που μόνο κάποιες σκόρπιες εικόνες στο πίσω μέρος του μυαλού μου (όπως βγαίνεις) έχουν μείνει. καθώς γύρναγα στο σπίτι, κι αφού είχα δροσίσει τα χείλη μου με το καλύτερο ρούμι δυτικά απ' το καπνεργοστάσιο, και είχα ξεπλύνει το στόμα μου με μπύρα (καθώς δεν είχα οδοντόνημα επάνω μου εκείνη τη στιγμή), έγινε αυτό που φοβόμουν περισσότερο. αυτό που από μικρό παιδί το 'χα καταστήσει συνώνυμο του "φάε όλο το φαγητό σου".

σταμάτησε μπροστά μου ένα μαύρο επιβλητικό αυτοκίνητο. μέσα σ' αυτό ήταν ο φόβος και ο τρόμος όλου του γνωστού (σε μένα) κόσμου. ο αρχιμαφιόζος: σίρο ή ζακετάκιας ή βεσές. κι όχι μόνο αυτό, αλλά παρούσα ήταν κι όλη η συμμορία του.

η πόρτα άνοιξε μπροστά μου, καθώς πυκννοί καπννοί έβγαιναν απ' τις σκάρες των υπονόμων... δεν είχα άλλη επιλογή, τουλάχιστον δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή. ακόμα και τώρα πιστεύω πως όλη η διαδρομή που ακολούθησε ήταν αναπόφευκτη...

βγήκαμε έξω απ' τα σύνορα της πόλης (στην οποία ζούμε χρόνια τώρα) για να ψήσουμε κάτι παϊδάκια, που ο σίρο ή ζακετάκιας ή βεσές, είχε φέρει μαζί του, όπως πάντα άλλωστε. κανείς δεν ρώτησε από που ήταν το κρέας. κανείς δεν ήθελε να βρεθεί πάνω στη σχάρα ν' αλλάζει πλευρό.

όλοι ήμασταν σε υπερένταση. εκτός ίσως απ' τον λογιστή του αρχιμαφιόζου (μεταξύ μας, πρόκειται για ένα chαμένο κορμί), ο οποίος αλλού πάταγε, εκεί βρισκόταν. παρακαλούσε γονατιστός το σοφέρ να μας γυρίσει πίσω, γιατί είχε ξεχάσει ανοιχτό το θερμοσίφωνα... ο σοφέρ αδίστακτος, καλά δασκαλεμένος τόσα χρόνια (δύο), έτρωγε περιφρονητικά ένα lollipop.

γιατί ό άλλος; ο παιδικός φίλος του σίρο ή ζακετάκια ή βεσέ, ο άζιτ; (οι περισσότεροι τον ξέρουν με άλλο όνομα, αλλά τέτοια ώρα... δεν έχω λόγια). αυτός λοιπόν ήταν ο χειρότερος από όλους μας. δρ. τζέκυλ και μρ. τζέκυλ. μας είχε μπερδέψει όλους με τις απότομες αλλαγές του ποσοστού συγκέντρωσης αλκοόλ στο αίμα του.

όσο για μένα δεν λέω τπτ. αφήνω τα γεγονότα να με κρίνουν (όχι εσείς). όταν η πόρτα άνοιξε για τελευταία φορά (μετά δεν έκλεινε, είχε πετσικάρει), βρέθηκα να σέρνω τα πόδια μου, προσπαθώντας να φτάσω στην πόρτα του σπιτιού μου. μετά από αρκετές ώρες, κι αφού είχαμε περάσει απ' όλες τις κάβες που είχε υπό την επιρροή του ο σίρο ή ζακετάκιας ή βεσές, προκειμένου να δοκιμάσουμε την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, επιτέλους μπορούσα να κλείσω λίγο τα μάτια μου και να κοιμηθώ λίγες ώρες. το αύριο είχει κιόλας έρθει...


ΥΓ. ας με συγχωρέσετε αν νομίζετε πως ήμουν λίγο υπερβολικός σε κάποια σημεία. η πρόθεση μου ήταν να είμαι υπερβολικός σ' όλο το κείμενο. και μην ξεχάσω: οποιαδήποτε ομοιότητα με φανταστικά στοιχεία ήταν πέρα απ' τις προθέσεις μου, και σας ζητώ προκαταβολικά "καλά να πάθετε".