ο σωκράτης είπε μεταξύ άλλων:
«καλύτερα να αδικείσαι παρά να αδικείς»
«καλύτερα να τιμωρείσαι άδικα , παρά να γλιτώνεις από δίκαιη τιμωρία»
«Το θείον τοσούτον και τοιούτον εστί , ώσθ άμα πάντα ορά και πάντα ακούειν και πανταχού παρείναι και άμα πάντων επιμελείσθαι»
διάλεξε τρόπο ζωής, διάλεξε πώς θα ζείς, διάλεξε αρχές, ιδέες, νοοτροπία, διάλεξε και άλλαξε ό,τι νομίζεις, μα ποτέ μην ξεχνάς τις προσταγές της καρδιάς και του μυαλού σου, μην "φυλακιστείς" ποτέ σε οτιδήποτε δεν σου αρμόζει....
blog: διάλεξε ζωή
3 σχόλια:
[@: Απρίλ. 4, 2006, μεσάνυχτα, by: ανώνυμος]
μην "φυλακιστείς" ποτέ σε οτιδήποτε δεν σου αρμόζει...
η δουλειά είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης.
μην "φυλακιστείς" ποτέ σε οτιδήποτε δεν σου αρμόζει...
η δουλειά είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης.
[@: Απρίλ. 4, 2006, μεσάνυχτα, by: ανώνυμος 2]
ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ αυτό, που θα βρούμε λεφτά όμως να ζήσουμε, χωρίς να κλέψουμε?
ένας πλούσιος γάμος ίσως??????????
ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ αυτό, που θα βρούμε λεφτά όμως να ζήσουμε, χωρίς να κλέψουμε?
ένας πλούσιος γάμος ίσως??????????
[@: Απρίλ. 4, 2006, μεσάνυχτα, by: ανώνυμη 3]
'Aκουσέ την...
Εγώ που σου μιλώ, δεν έχω πρόσωπο...
...Γλίστρησα από το πουθενά, τρύπωσα στο τώρα, αγκάλιασα τον ήχο, διάλεξα και τέσσερα ολοστρόγγυλα μουσικά γράμματα και έγινα...φ ω ν ή.
Όταν είναι φωνή, μιλά μέσα σε κάθε άνθρωπο, εκφράζει τη φύση σου και λέει...
...Είμαι παντού, στους ήχους και τη σιωπή, στη χαρά και τη λύπη.
Αν στρέψεις τα μάτια μέσα σου, εκεί βαθιά στην καρδιά σου θα με βρεις.
Ζεστή και δυνατή καθώς είναι, μου επιτρέπει να κυλώ στο σώμα σου, να γίνομαι ζωή, να εισχωρώ στο νου σου και να μετατρέπομαι σε ...σ π ί θ α.
Σπίθα φωτιάς δυνατή, κάτι σαν ιδέα που δεν μοιάζει με τη σκέψη, σαν εικόνα που δεν είναι φαντασία, σαν ήχος που δεν έχει προέλευση. Τότε είμαι... έ μ π ν ε υ σ η.
Με βοηθό την καρδιά σου, αλλάζω όνομα και γίνομαι... α γ ά π η.
Αυτή η παρουσία που σου μιλά, δίνει ζωή σε κάθε άψυχο, συνθέτει τέλεια τις δικές σου μελωδίες, παίρνει τη μορφή του μαέστρου και αναπαριστάται όχι μόνον περικλείοντας, αλλά συμμετέχοντας στη δημιουργία της και πέρα από το βιβλίο, μέσα σου, παρουσιάζοντας τον κόσμο σου.
Είναι λοιπόν, η ιστορία της δημιουργικής παρουσίας που δεν περιορίζεται, αλλά περιγράφει, περικλείει, αναπαριστά, σχεδιάζεται, ζωντανεύει και τελικά μεταφέρει τα μηνύματά της διδάσκοντας πώς θα πρέπει όλοι να τη θυμηθούν.
Παρακολούθησέ την, επέκτεινέ την έξω από το βιβλίο και άφησέ την ελεύθερη, γιατί εκείνη ξέρει πάντα να ωθεί, μεταφέροντας το μήνυμα της αγάπης της.
...Μια φορά και έναν καιρό, μέσα στο χώρο και στο χρόνο, στο πουθενά και στο ποτέ, στο τώρα, το χθες και το αύριο, ήταν τα όργανα μιας συμφωνικής ορχήστρας.
Έχει πολλά όργανα μια συμφωνική ορχήστρα και όλα καθοδηγούνται από το Μαέστρο. Αυτός δίνει το σύνθημα και όλοι ανεξαιρέτως παρακολουθούν την κάθε του κίνηση με απόλυτη προσήλωση. Χάρις σ' αυτόν, η ορχήστρα χαρίζει μουσικές αρμονίες και μας κάνει να νιώθουμε συναισθήματα, άλλοτε όμορφα, ευχάριστα και άλλοτε άσχημα, δυσάρεστα· δίχως αυτόν, καμία μουσική αρμονία δεν μπορεί να υπάρξει. ...Κάποια μέρα που ο Μαέστρος απουσίαζε από την αίθουσα, τα όργανα συγκεντρώθηκαν για να κουτσομπολέψουν. Καθένα πίστευε πως ήταν το καλύτερο ή το πιο χρήσιμο στην ορχήστρα.
...Δεν άργησαν οι διαφωνίες, γιατί η κάθε οικογένεια οργάνων θεωρούσε ότι ήταν ασύγκριτη σε σχέση με την άλλη. "Πώς ήταν δυνατόν, έλεγε, τα πνευστά να συγκριθούν με τα έγχορδα..."
...Τα συναισθήματα που εκπροσωπούσε το κάθε όργανο ήταν σε εξέγερση.
...Η είσοδος του Μαέστρου πέρασε απαρατήρητη.
...Σιγά-σιγά, άρχισε να απλώνεται στην αίθουσα μια παράξενη ησυχία...
"Το δάκρυ του Μαέστρου"-Αικατερίνη Σιδέρη
'Aκουσέ την...
Εγώ που σου μιλώ, δεν έχω πρόσωπο...
...Γλίστρησα από το πουθενά, τρύπωσα στο τώρα, αγκάλιασα τον ήχο, διάλεξα και τέσσερα ολοστρόγγυλα μουσικά γράμματα και έγινα...φ ω ν ή.
Όταν είναι φωνή, μιλά μέσα σε κάθε άνθρωπο, εκφράζει τη φύση σου και λέει...
...Είμαι παντού, στους ήχους και τη σιωπή, στη χαρά και τη λύπη.
Αν στρέψεις τα μάτια μέσα σου, εκεί βαθιά στην καρδιά σου θα με βρεις.
Ζεστή και δυνατή καθώς είναι, μου επιτρέπει να κυλώ στο σώμα σου, να γίνομαι ζωή, να εισχωρώ στο νου σου και να μετατρέπομαι σε ...σ π ί θ α.
Σπίθα φωτιάς δυνατή, κάτι σαν ιδέα που δεν μοιάζει με τη σκέψη, σαν εικόνα που δεν είναι φαντασία, σαν ήχος που δεν έχει προέλευση. Τότε είμαι... έ μ π ν ε υ σ η.
Με βοηθό την καρδιά σου, αλλάζω όνομα και γίνομαι... α γ ά π η.
Αυτή η παρουσία που σου μιλά, δίνει ζωή σε κάθε άψυχο, συνθέτει τέλεια τις δικές σου μελωδίες, παίρνει τη μορφή του μαέστρου και αναπαριστάται όχι μόνον περικλείοντας, αλλά συμμετέχοντας στη δημιουργία της και πέρα από το βιβλίο, μέσα σου, παρουσιάζοντας τον κόσμο σου.
Είναι λοιπόν, η ιστορία της δημιουργικής παρουσίας που δεν περιορίζεται, αλλά περιγράφει, περικλείει, αναπαριστά, σχεδιάζεται, ζωντανεύει και τελικά μεταφέρει τα μηνύματά της διδάσκοντας πώς θα πρέπει όλοι να τη θυμηθούν.
Παρακολούθησέ την, επέκτεινέ την έξω από το βιβλίο και άφησέ την ελεύθερη, γιατί εκείνη ξέρει πάντα να ωθεί, μεταφέροντας το μήνυμα της αγάπης της.
...Μια φορά και έναν καιρό, μέσα στο χώρο και στο χρόνο, στο πουθενά και στο ποτέ, στο τώρα, το χθες και το αύριο, ήταν τα όργανα μιας συμφωνικής ορχήστρας.
Έχει πολλά όργανα μια συμφωνική ορχήστρα και όλα καθοδηγούνται από το Μαέστρο. Αυτός δίνει το σύνθημα και όλοι ανεξαιρέτως παρακολουθούν την κάθε του κίνηση με απόλυτη προσήλωση. Χάρις σ' αυτόν, η ορχήστρα χαρίζει μουσικές αρμονίες και μας κάνει να νιώθουμε συναισθήματα, άλλοτε όμορφα, ευχάριστα και άλλοτε άσχημα, δυσάρεστα· δίχως αυτόν, καμία μουσική αρμονία δεν μπορεί να υπάρξει. ...Κάποια μέρα που ο Μαέστρος απουσίαζε από την αίθουσα, τα όργανα συγκεντρώθηκαν για να κουτσομπολέψουν. Καθένα πίστευε πως ήταν το καλύτερο ή το πιο χρήσιμο στην ορχήστρα.
...Δεν άργησαν οι διαφωνίες, γιατί η κάθε οικογένεια οργάνων θεωρούσε ότι ήταν ασύγκριτη σε σχέση με την άλλη. "Πώς ήταν δυνατόν, έλεγε, τα πνευστά να συγκριθούν με τα έγχορδα..."
...Τα συναισθήματα που εκπροσωπούσε το κάθε όργανο ήταν σε εξέγερση.
...Η είσοδος του Μαέστρου πέρασε απαρατήρητη.
...Σιγά-σιγά, άρχισε να απλώνεται στην αίθουσα μια παράξενη ησυχία...
"Το δάκρυ του Μαέστρου"-Αικατερίνη Σιδέρη