" Το ρήγμα της φωνής προωθεί την πορεία του θρόμβου και επί της κορυφής χαίνει η χαρά του ερχομού μιας άλλης δολιχοκέφαλης γυναίκας. Τα πέταλά της έκλεισαν και το περιδέραιο που έσκυψε να πιάση προκαλεί και περιφρουρεί την συνουσία της μακρυά από τα στάχυα και τα βελούδα της παραλίας. Η ώρα δεν φαντάζει σαν καμίνι μα ρίχνει τους τοίχους και κυκλοφορεί μεσ' στη χαρά του ερχομού της και έτσι η βαθμιαία εξάπλωσις της συνουσίας μοιάζει με τα κρησφύγετα των ερωτευμένων που παραμένουν ενωμένοι και ως όρθιοι και ως ξαπλωμένοι μέσα στους πυκνούς θυσάνους των φωνηέντων τους."
υψικάμινος-α.εμπειρίκου
blog: πυθμένας
1 σχόλιο:
[@: Απρίλ. 6, 2006, μεσάνυχτα, by: elle]
πολυ ομορφο, σαν και αυτο :
ΤΟ ΡΗΜΑ ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ
Τούτη η αιθρία με το σύννεφο που πλέχει στον αέρα
Είναι γαλάζιος πλους μιας κάτασπρης φρεγάδας
Ιστάμενος ακουμπιστός στην κουπαστή κοιτάζω
Και βλέπω τα θηράματα των λογισμών μου
Δελφίνια που αναδύονται κι εισδύουν μες στο κύμα
Πεδιάδες ακρογιάλια και βουνά
Και μια ξανθή νεάνιδα που στέκει στο πλευρό μου
Μες στης οποίας τα γαλήνια μάτια βλέπω
Το μέλλον της ολόκληρο και το παρόν μου.
πολυ ομορφο, σαν και αυτο :
ΤΟ ΡΗΜΑ ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ
Τούτη η αιθρία με το σύννεφο που πλέχει στον αέρα
Είναι γαλάζιος πλους μιας κάτασπρης φρεγάδας
Ιστάμενος ακουμπιστός στην κουπαστή κοιτάζω
Και βλέπω τα θηράματα των λογισμών μου
Δελφίνια που αναδύονται κι εισδύουν μες στο κύμα
Πεδιάδες ακρογιάλια και βουνά
Και μια ξανθή νεάνιδα που στέκει στο πλευρό μου
Μες στης οποίας τα γαλήνια μάτια βλέπω
Το μέλλον της ολόκληρο και το παρόν μου.