Τι είναι αυτό που αναζητάει ο κόσμος; Τι είναι αυτό που τόσο παθιασμένα και ασταμάτητα προσπαθεί να καταφέρει; Αυτό για το οποίο θυσιάζει το είναι του και προσπαθεί με πολλά και ποικίλα μέσα να αποκτήσει; Αξίζει άραγε τον κόπο?
Ας ακούσουμε όμως και μια δεύτερη άποψη:

"Ας υποθέσουμε ότι είναι δύο σοφοί, και ο ένας τους έχει όλα τα λεγόμενα φυσικά αγαθά και ο άλλος τα αντίθετά τους, θα λέγαμε ότι η ευδαιμονία τους είναι ίδια; Ναι, λέμε, αν η σοφία τους είναι η ίδια. Ακόμη και αν ο ένας τους είναι ωραίος και έχει όλα όσα δεν έχουν να κάνουν με τη σοφία, ούτε καθόλου με την αρετή και τη θεώρηση του άριστου, ή με το ίδιο το άριστο, προς τι όλα αυτά;
Ακόμη και αυτός που τα κατέχει δεν υπερηφανεύεται ότι είναι πιο ευδαίμων από εκείνον που δεν τα έχει, ούτε χρησιμεύουν για να μάθει κανείς τουλάχιστον αυλό, παρά το πλήθος τους. Αλλά φανταζόμαστε τον ευδαίμονα μέσα από τη δική μας αδυναμία, νομίζοντας φρικτά και δεινά όσα δεν πιστεύει ο ευδαίμων για τέτοια, δεν θα είναι σοφός ούτε ευδαίμων αν δεν έχει απαλλαγεί από όλες τις φαντασιώσεις σχετικά με αυτά και δεν έχει γίνει διαφορετικός άνθρωπος, με την πεποίθηση ότι τίποτε κακό δεν μπορεί να τον αγγίξει, και έτσι θα είναι χωρίς φόβο για όλα. Αν κάτι τον φοβίζει, δεν είναι τέλειος στην αρετή, αλλά μόνο κατά το μισό της. Αν νιώσει μια δειλία χωρίς να το θελήσει και πριν να το σκεφτεί, ενώ είναι απασχολημένος με άλλα πράγματα, θα αναφανεί ο σοφός μέσα του που κινήθηκε προς ένα είδος λύπης, είτε με τη λογική είτε με απειλή, η απειλή θα είναι χωρίς πάθος, όπως ένα παιδί ησυχάζει κάτω από ένα αυστηρό βλέμμα. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα είναι μη φιλικός ή μη συμπαθητικός, έτσι θα είναι και με τον εαυτό του και τις υποθέσεις του. Αλλά θα δίνει στους φίλους του ό,τι δίνει και στον εαυτό του, και με αυτό τον τρόπο θα είναι ο καλύτερος φίλος, ενώ θα παραμένει διαυγής στον νου."
(Πλωτίνος)


[44 spiral.mp3]