Κάθομαι πάνω από ένα κομμάτι χαρτί, αποφασισμένος να γράψω ό,τι μου 'ρχεται στο μυαλό. Οτιδήποτε. Χωρίς να λογοκρίνω τίποτα. Θα τα γράψω όπως μου 'ρχονται.
Αλλά ακόμα δεν έχω κάτι να γράψω. Αστείο δεν είναι; Τελικά δεν μπορώ να εκβιάσω τίποτα! Ούτε καν τις σκέψεις μου. Ακόμα και το χαρτί φαίνεται να μου χαμογελάει ειρωνικά.
Λευκό χαρτί, μαύρες σκέψεις.
Τα χρώματα αλλοιώνονται.
Το κόκκινο γίνεται πιο έντονο, πάντα το κόκκινο.
Κάποιοι άνθρωποι μας καταλαβαίνουν καλύτερα.
Στην αρχή είναι ενοχλητικό, αισθανόμαστε πως μας κλέβουν κάτι.
Μετά είναι αλλιώς, αφήνουμε και το κλειδί στην πόρτα.
Είναι λίγοι όμως. Απελπιστικά λίγοι.
Ίσως δεν γίνεται αλλιώς. Δεν ξέρω
Θέλω να μάθω; Ούτε αυτό το ξέρω.
"Όλα τα πράγματα είναι μες στο μυαλό μας". Ούτε γι' αυτό είμαι σίγουρος.
Έχω την αίσθηση πως κάποια πράγματα είναι μες στο μυαλό των άλλων ανθρώπων.
Μικρά ή μεγάλα. Σημαντικά ή ασήμαντα. Δεν έχει σημασία.
Είναι εκεί περιμένουν μια αφορμή, μια σπίθα, ένα κερασάκι, μια σταγόνα...
Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να δεις. Υπάρχει ένα βαρύ πέπλο "πραγματικότητας" που καλύπτει τα πάντα.
Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να ακούσεις. Ο θόρυβος καλύπτει τις μελωδίες.
Μια τέτοια στιγμή είναι που γίνεται αφορμή, σπίθα, κερασάκι, σταγόνα...
Κοίτα να δεις που τα κατάφερα. Αύριο πάλι. Καλά, ίσως όχι αύριο, αλλά οπωσδήποτε κάποια στιγμή. Αρκεί να το θυμηθώ, αρκεί οι συνθήκες να μου το θυμίσουν.
Ωραία! Τώρα το μόνο που μένει είναι να το βάλω στο blog...
[ο ήχος του πόνου.mp3]