πιάνω ένα μολύβι κι αρχίζω και γράφω. κάποια απ' αυτά θα μπουν στο blog, κάποια θα μπουν στο fanzine, κάποια θα τα διαβάσουν λίγα μάτια και μετά θα εξαφανιστούν πάλι μέσα μου.

και αναρωτιέμαι: υπάρχει περίπτωση να 'ρθει μια στιγμή που να μην έχω τίποτα πλέον να γράψω; να κοιτάζω το χαρτί, να κρατάω το μολύβι, και να κάθομαι σ' αυτή τη στάση ώρες, χωρίς ούτε μια μουντζούρα να χαλάει τη σιωπή.

υπάρχουν εποχές που δεν μπορώ να γράψω τίποτα ή δεν θέλω. τότε συμβαίνει κάτι, ένα τυχαίο συμβάν, κάτι αναπάντεχο, και με ξαναβάζει στην μπρίζα.

φοβάμαι μήπως υπάρξει μια στιγμή, που τα τυχαία συμβάντα δεν θα μου προκαλούν καμία αίσθηση και θα περνούν απαρατήρητα.

τρέμω μήπως δεν θα 'χω καν τη νηφαλιότητα, να το συνειδητοποιήσω, να το παραδεχτώ και να κρυφτώ...