Ξυπνάμε το πρωί και αρχίζουμε και γράφουμε, συνθέτουμε, ζωγραφίζουμε...
Γενικώς δημιουργούμε.

Πολύ πρωί όμως. Μόλις που έχουμε προλάβει να πιούμε μια γουλιά καφέ. Όλα φαίνονται να γίνονται μόνα τους. Χείμαρρος οι σκέψεις και το χαρτί ανάχωμα. Μέσα σε λίγη ώρα έχουμε αδειάσει. Προσωρινά βέβαια. Μέχρι την επόμενη μέρα.

Ωραία που θα 'ταν να τέλειωναν εδώ όλες οι μέρες. Αλλά όχι δε θα μας γίνει η χάρη. Ο ήλιος πέφτει και μαζί του κι η αυτοπεποίθησή μας. Οι πρώτες αμφιβολίες αρχίζουν να πριονίζουν τη σκέψη μας.

Ένας ενοχλητικός μονόλογος αρχίζει μες στο μυαλό μας..

Μήπως όλα αυτά πάνω στο χαρτί δεν είναι παρά ένας σωρός σκουπίδια; Ολόκληρος πλανήτης εκεί έξω, κάποιος θα τα χει πει ήδη αυτά. Κάποιος μας έχει προλάβει. Και τα χει πει και καλύτερα. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μια φτηνή αντιγραφή σοφών ανθρώπων. Ένα κακέκτυπο, που σε στιγμή αδικαιολόγητης αλαζονείας νομίζαμε/πιστέψαμε πως είχαμε να δώσουμε κάτι ενδιαφέρον. Κάτι που θα συγκινήσει και κάποιον άλλο, που δεν θα αποσπούσε μόνο τα ευγενικά σχόλια φίλων και γνωστών.

Μέχρι να 'ρθουν τα μεσάνυχτα (τα βαθιά μεσάνυχτα), τα 'χουμε κάψει όλα. Στάχτη τριγύρω μας και εμείς στη μέση. Μ' αυτό το ηλίθιο χαμόγελο της καταστροφής. Δεν έμεινε τίποτα απ' το θρασύδειλο πρωινό παραστράτημα. Και ορκιζόμαστε πως δεν θα αφήσουμε ποτέ να ξανασυμβεί.

Μέχρι το επόμενο πρωί. Που η λήθη θα 'χει παίξει το ρόλο της. Ή τουλάχιστον αυτό λέμε στους εαυτούς μας. Και ξαναρχίζουμε απ' την αρχή. Κάθε μέρα τα ίδια. Κάθε χρόνο. Μια ζωή...

Κάποιες φορές σηκώνουμε το βλέμμα μας και παρατηρούμε ένα φως δυνατό να μας χαϊδεύει το πρόσωπο. Ακόμα πιο σπάνια το ακολουθούμε και βγαίνουμε απ' το σπίτι, για να διαπιστώσουμε με τρόμο, πως ζούμε σε σπηλιές.

~ comzeradd


[άρθρο που δημοσιεύτηκε στο φαν-ζειν: chimeres]