-Τι γνώμη έχετε για τους γερμανούς σκηνοθέτες;
-Δεν έχω δει ποτέ μου γερμανική ταινία. Όλοι νομίζουν ότι έχω δει τα "Νιμπελούγκεν" του... έχω ξεχάσει πια το όνομά του. Αφήνοντας για μια φορά κατά μέρος την πολιτική, θεωρώ την γερμανική τέχνη εντελώς παρακμασμένη. Πιστεύω μάλιστα ότι η κατάληξη αυτή ήταν απόλυτα φυσική. Δεν θα μπορούσα να κερδίσω τίποτα διαβάζοντας Γκαίτε.

-Τι γνώμη έχετε για τον Φριτς Λανγκ;
-Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι στις ταινίες μου ξαναβρίσκουν κάποια δικά του στοιχεία. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό.

-Για τον Λιούμπιτς;
-Ο Λιούμπιτς είναι γιγάντιος. Αλλά δεν εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις των αισθητικών του κινηματογράφου.

-Για τον Στέρνμπεργκ;
-Ο μεγαλύτερος εξωτικός σκηνοθέτης όλων των εποχών.

-Για τον Γουίλιαμ Γουάιλερ;
-Λαμπρός παραγωγός.

-Για τον Βινσέντε Μινέλλι;
-Σας παρακαλώ, υποτίθεται ότι κάνουμε σοβαρή συζήτηση.

-Για τον Χίτσκοκ;
-Ο Χίτσκοκ κι εγώ αναπτύξαμε κάποτε την ακόλουθη θεωρία: αν θέλεις μια συντριπτική επιτυχία στον αγγλοσαξωνικό κινηματογραφικό χώρο, αρκεί να γυρίσεις μια ταινία χωρίς ιστορία, σε μια γλώσσα ανύπαρκτη, με κακή φωτογραφία, αλλά με πολλούς υπότιτλους. Ο Χίτσκοκ κι εγώ συμφωνήσαμε στο ότι μια τέτοια ταινία θα έσπαζε τα ταμεία κι οι άνθρωποι θα έμεναν άφωνοι από θαυμασμό.

-Για τον Ρόμπερτ Ώλντριτς;
-Δεν έχω δει τίποτα δικό του.

-Για τον Νίκολας Ραίη;
-Στον "Επαναστάτη χωρίς αιτία", μετά από μερικές σκηνές, έφυγα από τον κινηματογράφο.

-Για τον Αντονιόνι;
-Οι ταινίες του είναι τέλειο φόντο για επίδειξη μανεκέν.

-Για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν;
-Δεν συμμερίζομαι τα ενδιαφέροντά του ούτε τις έμμονες ιδέες του. Είναι για μένα πιο μακρινός από τους Γιαπωνέζους.

-Για τον Φελίνι;
-Οι ταινίες του είναι τα όνειρα ενός νεαρού από μια μικρή επαρχιακή πόλη, που λαχταρά την μεγαλούπολη, τον απέραντο κόσμο.

-Για τον Ροσελίνι;
-Είναι ερασιτέχνης. Το μόνο που αποδεικνύουν οι ταινίες του είναι ότι οι Ιταλοί είναι γεννημένοι ηθοποιοί.

-Για τον Μπρεσόν;
-Πήγα τυχαία στον "Πορτοφολά", χωρίς καν να ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μετά τις πρώτες σκηνές, είπα: "Θέε μου, είναι μια ταινία του Μπρεσόν", και βγήκα αμέσως.

-Για το "Πέρσι στο Μαρίενμπαντ";
-Άντεξα λίγες σκηνές στην αρχή. Ύστερα βγήκα έξω τρέχοντας στην κυριολεξία. Μου θύμιζε υπερβολικά το περιοδικό Vogue.

-Και οι νέοι αμερικάνοι σκηνοθέτες;
-Φρικτοί, τους περιφρονώ. Με μοναδική εξαίρεση τον Στάνλευ Κιούμπρικ.

-Όμως για παράδειγμα, η ταινία "Το χρήμα της οργής" ήταν απλή μίμηση της "Ζούγκλας της ασφάλτου".
-Ίσως. Αλλά η ταινία "Το χρήμα της οργής" ήταν πολύ καλύτερη. Το ζήτημα της μίμησης ξεπερνάει το πρότυπό της. Θεωρώ τον Κιούμπρικ καλύτερο σκηνοθέτη από τον Χιούστον. Πιστεύω ότι ο Κιούμπρικ θα μπορούσε να γυρίσει τα πάντα. Έχει ένα χάρισμα, που έλειπε από την προηγούμενη γενιά μεγάλων σκηνοθετών, όπως ο Ραίη, ο Ώλντριτς κ.ά.