Η προσμονή της λύτρωσης, επανεκκίνηση της ζωής - δε σε σκότωσαν σε ακινητοποίησαν. Ο χρόνος τρέχει - ευχή που εκπληρώνεται, κι όμως ήσουν εραστής της ζωής, θρηνούσες τη μέρα που τελείωνε και γιόρταζες για αυτήν που ξημέρωνε. Εσωτερικός διχασμός - συναισθηματική ακροβασία. Όσο laquo;κρατάςraquo; πλημμυρίζεις από ευτυχία. Δάκρυα χαράς, σε στιγμές αναμνήσεων αυτών που τώρα σου λείπουν. Αυτών που είχες και θα έχεις δικά σου, μέσα σου, μαζί σου. Άνθρωποι, αναμνήσεις, όνειρα εμπειρίες - γροθιά στη δυστυχία. Όμως laquo;πέφτειςraquo; συχνά και χάνεσαι στο σκοτάδι της φρίκης. Και όταν έρχονται εκείνες οι γαμημένες οι στιγμές αρχίζει η μάχη για την αποφυγή των laquo;μαύρωνraquo; τάσεων που ο εγκλωβισμός έρχεται να σου χαρίσει σαν λύτρωση από το βάναυσο εαυτό σου. Αυτός ο απάνθρωπος εγκλωβισμός που σε αποσυντονίζει, σε νεκρώνει και σε ορίζει. Όμως εσύ αντέχεις και γυρνάς πάλι πίσω στη γαλήνια μοναξιά σου που είναι συντονισμένη από όμορφες σκέψεις γεμάτες δύναμη, γνώση και ελπίδα. Συνειδητοποιείς, πεισμώνεις, χαμογελάς ειρωνικά γιατί βγήκες ακόμα μια φορά νικητής και συνεχίζεις ακέραιος.

Σφίγγεις τα δόντια και συνεχίζεις περιμένοντας να αναμετρηθείς με τα επόμενα όριά σου έτοιμος να τα ξεπεράσεις ακόμα μια φορά. Κι όμως δεν είσαι μόνος, ούτε ο μόνος...

~ άγνωστος

[άρθρο που δημοσιεύτηκε στο φαν-ζειν: chimeres]