Έχω πολλά ονόματα, αλλά κανένα τους δεν έχει σημασία. Άνοιξε τότε μόλις τα μάτια του, αλλά δεν κούνησε το κεφάλι του. Δεν κοιτούσε κάτι συγκεκριμένο. Τα ονόματα ελάχιστα ενδιαφέρουν, συνέχισε. Ομιλώ σημαίνει ονοματίζω, αλλά η ομιλία δε σημαίνει τίποτε. Συμβαίνει κάποιο πράγμα, που δεν είχε συμβεί ποτέ πριν. Βλέποντας το κάποιος άνθρωπος, κοιτάζει την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να πει στους άλλους τι είδε. Οι άλλοι όμως θέλουν να μάθουν και τον ρωτούν: "Πώς ήταν αυτό το πράγμα που είδες;" Εκείνος προσπαθεί να τους πει. Είδε για παράδειγμα, την πρώτη φωτιά αυτού του κόσμου. Τους λέει λοιπόν:

Είναι κόκκινο, σαν παπαρούνα, αλλά μέσα του χορεύουν κι άλλα χρώματα. Όπως το νερό, δεν έχει μορφή κυλάει παντού. Είναι ζεστό σαν τον καλοκαιριάτικο ήλιο, κι ακόμα παραπάνω. Υπάρχει για μια στιγμή πάνω σ' ένα κούτσουρο, μετά το ξύλο εξαφανίζεται, σαν να κατασπαράχτηκε και απομένει ένα πράγμα μαύρο που σκορπίζεται σαν την άμμο. Όταν χαθεί το ξύλο, χάνονται τα πάντα. Αυτοί που τον ακούν, λοιπόν σκέφτονται ότι εκείνο το πράγμα είναι σαν μια παπαρούνα, σαν το νερό, σαν τον ήλιο, σαν κάτι που κατασπαράζει και οδηγεί στην εξαφάνιση. Σκέφτονται δηλαδή ότι μοιάζει με όλα όσα τους είπε εκείνος ο άνθρωπος που το είδε. Όμως δεν είδαν οι ίδιοι τη φωτιά, δεν μπορούν να ξέρουν τι στ' αλήθεια είναι, ξέρουν μόνο πως είναι. Όμως η φωτιά αναπαράγεται μες στον κόσμο, αναπαράγεται συνεχώς, χωρίς σταμάτημα. Τη βλέπουν όλο και πιο πολλοί άνθρωποι.

Σύντομα γίνεται τόσο κοινότοπη όσο η χλόη και τα σύννεφα, όσο ο αέρας που αναπνέουν. Βλέπουν όμως ότι, παρότι μοιάζει με παπαρούνα, δεν είναι ωστόσο παπαρούνα, ούτε και νερό είναι ούτε ήλιος ούτε κάτι που κατασπαράζει και οδηγεί στην εξαφάνιση. Μπορεί βέβαια να τους μοιάζει, αλλά είναι κάτι διαφορετικό, τόσο απ’ το καθένα απ' αυτά τα πράγματα ξεχωριστά όσο και από το σύνολό τους. Κοιτάζουν λοιπόν αυτό το καινούργιο πράγμα και φτιάχνουν μια καινούργια λέξη για να το ονομάσουν. Το ονομάζουν φωτιά.

Μόλις συναντήσουν κάποιον που δεν έχει δει ακόμα τη φωτιά και του μιλήσουν γι' αυτή, εκείνος δεν καταλαβαίνει τι εννοούν. Οπότε με τη σειρά τους, πασχίζουν να του εξηγήσουν με τι μοιάζει. Γνωρίζουν εκ πείρας πως ό,τι του λένε δεν είναι η αλήθεια, αλλά ένα μέρος της αλήθειας. Ξέρουν ότι αυτός που τους ακούει είναι αδύνατον να γνωρίσει την πραγματικότητα με τη βοήθεια των λέξεων, έστω κι αν μιλώντας του έχουν όλες τις λέξεις του κόσμου στη διάθεσή τους. Πρέπει να δει ο ίδιος τη φωτιά, να τη νιώσει, να ζεστάνει τα χέρια του, ειδάλλως θα μείνει για πάντα μέσα στην άγνοια. Άρα φωτιά, χώμα, νερό, αέρας, δεν είναι παρά λέξεις αδιάφορες, χωρίς σημασία.

Όμως ο άνθρωπος ξεχνάει την πραγματικότητα και θυμάται τις λέξεις. Όσο πιο πολλές λέξεις έχει στη μνήμη του, τόσο ευφυέστερο τον θεωρούν οι φίλοι του. Αντικρίζει τους μεγάλους μετασχηματισμούς αυτού του κόσμου, αλλά δεν τους βλέπει καθόλου όπως τους είδε ο άνθρωπος που πρωτοαντίκρισε την πραγματικότητα. Οι λέξεις, τα ονόματα, έρχονται στα χείλη του και χαμογελάει, πιστεύει ότι γνωρίζει τα πράγματα ονοματίζοντάς τα. Συμβαίνει κάποτε να εμφανιστούν πράγματα που δεν υπήρχαν προηγουμένως. Τότε πρόκειται για θαύμα. Μπουμπούκια σκάνε και χύνουν τη λάβα τους, που κυλάει στον κορμό του κόσμου, κάνοντας τα πάντα στάχτη που τη σκορπίζει ο άνεμος. Κανένα απ αυτά τα πράγματα δεν είναι ονοματισμένο. Όμως υπάρχουν, το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί ταυτόχρονα, αυτά είναι η πραγματικότητα, το Είναι-δίχως-όνομα.

Γι' αυτό, λοιπόν, σας εξορκίζω, ξεχάστε τα ονόματα, ξεχάστε τις λέξεις που βγαίνουν απ' το στόμα μου. Κοιτάξτε καλύτερα το Είναι-δίχως-όνομα που υπάρχει μέσα σας, που αφυπνίζεται όταν απευθύνομαι σ' αυτό. Δεν ακούει τις λέξεις μου, αλλά την πραγματικότητα εντός μου, την πραγματικότητα της οποίας αποτελεί τμήμα. Όλα τ' άλλα είναι μη πραγματικά. Ορίζω σημαίνει χάνω...

~ r. zelazny