γίνεται τα μηχανήματα να καθορίζουν τί μπορώ να δω και τί όχι?
τί επιτρέπεται να ακούσω και τί όχι?
τί πρέπει να διαβάσω και τί δεν πρέπει?
αποκλείεται.
λοιπόν στην αρχή της ψηφιακής εποχής, κάποια απροσδιόριστη στιγμή
η πληροφορία έγινε δύναμη και πλούσιος αυτός που την διαχειρίζεται. και επειδή
"όλα για τα λεφτά",
ας αναρωτηθούμε: γιατί όταν αγοράζω μουσική με DRM κάποιος άλλος αποφασίζει
που και πότε θα την ακούσω?
δεν μπορώ να δω την ταινία που αγόρασα γιατί δεν έχω αγοράσει το
xxx player ή μπορώ να αγοράσω μόνο ταινίες που παίζουν σε συσκευές DRM?
ναι, το παραδέχομαι.
ο εύκολος τρόπος για κάνεις πολλά λεφτά είναι να σκοτώσεις τον ανταγωνισμό
και να πείσεις αρκετούς καταναλωτές ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
πως λέγεται όμως ένας καταναλωτής που δεν έχει την δύναμη της επιλογής?...

η εμπιστοσύνη είναι αμοιβαία και δεν μπορεί να εφαρμοστεί μέσω της επιβολής του DRM. κάποιοι στις πολυεθνικές επιλέξανε να μην μας εμπιστεύονται, γιατί να τους εμπιστευτούμε εμείς?