Έχω δει αστεία φιλμ και καταπληκτικά φιλμ, δεν έχω 'ομως δει παρά 3 μεγάλα φιλμ: τον "Σέρλοκ Χολμς Τζούνιορ" του Μπάστερ Κίτον, τον "Πυρετό του χρυσού" του Τσάπλιν και το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" του Αιζενστάιν. Στο πρώτο, υπάρχει η τέλεια χρησιμοποίηση του θαυμαστού, ο "Πυρετός του χρυσού" είναι ένα αριστούργημα ισάξιο στις λεπτομέρειες και στο σύνολό του με τον "Ηλίθιο", την "Πριγκίπισσα" του Κλεβ και το Ελληνικό Θέατρο. Τέλος, το "Θωρηκτό Ποτέμκιν", όπου ένας ολόκληρος λαός εκφράζεται μέσα από έναν άνθρωπο.

Καθώς ξαναδιαβάζω αυτές τις σημειώσεις (Οκτώβριος του 1929), προσθέτω και τον "Ανδαλουσιανό Σκύλο" του Μπουνιουέλ.

Ιδού, λοιπόν, το στιλ της ψυχής. Το Χόλιγουντ γινόταν ένα γκαράζ πολυτελείας και οι ταινίες του ήταν ολοένα και περισσότερο όμορφες μάρκες αυτοκινήτων. Με τον "Ανδαλουσιανό Σκύλο" επιστρέφουμε στα ποδήλατα...