"Ο ηθοποιός εκτίθεται, εκθέτει τον εαυτό του. Εκθέτει τη φωνή του, το σώμα του, την ψυχή του στο κοινό από την σκηνή, από την κάμερα, από το μικρόφωνο. Τη στιγμή που εκθέτει τον εαυτό του νιώθει την ανάγκη να έχει αδιάκοπα ένα μάτι, ένα αυτί πάνω του, που θα τον διορθώνει και θα τον ελέγχει. Είναι η ίδια σχέση που έχει ο χορευτής με τον καθρέφτη του, ο μουσικός με το μαγνητόφωνό του. Αυτή η ανάγκη του είναι πέρα για πέρα λογική, και πρέπει να την καταλαβαίνουμε και να την ικανοποιούμε.

Αλλά το να εκμεταλλεύεσαι αυτή την ανάγκη για να κατηχήσεις τον ηθοποιό, αυτό είναι δόλιο - καταλαβαίνετε τι εννοώ; Η έλλειψη πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος του ηθοποιού έχει τη ρίζα της στο ότι είναι όργανο του ίδιου του εαυτού, στο ότι είναι βαθιά κλεισμένος μέσα στο δικό του κόσμο, μέσα στην ίδια του την ύπαρξη.

Οι ηθοποιοί είναι σαν όλους τους άλλους ανθρώπους. Ταυτόχρονα πιστεύω ότι όλη αυτή η ιστορία για το "κοινωνικό χρέος" των ηθοποιών είναι ανόητη. Ο ηθοποιός πρέπει να νιώθει ελεύθερος να είναι ότι θέλει, να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει. Είμαι ενάντια σε κάθε κατήχηση που γίνεται με εξαναγκασμό. Αυτό είναι λάθος".

[restricted area i.mp3]