εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες που διαδηλώνουν στους δρόμους της αθήνας εδώ και δέκα μήνες.
χιλιάδες φοιτητές και πόσοι άλλοι που στέκονται κοντά τους...

εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες που τραφήκαμε με τα άγευστα και τα άοσμα που αναπολούμε τη μυρωδιά φρέσκιας ντομάτας. που το σπίτι μας ανήκει σε μια τράπεζα και οι γονείς μας σε μια εταιρία.

εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες, τα αναλώσιμα και ευτελή υλικά, «το εξάρτημα είμαι εγώ κι ο γιος μου τ’ ανταλλακτικό» στην ασταμάτητη μηχανή των αφεντάδων.

εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες που πριν ακόμα μάθουμε να περπατάμε, μας μάθαιναν πώς να ποδοπατάμε. που αρνούμαστε να ποδοπατήσουμε και να ποδοπατηθούμε

που δε μας καταλαβαίνουν, γιατί η δική μας γλώσσα δεν περιέχει τις λέξεις τους. δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται. που δε θέλουμε να ξεχάσουμε να μιλάμε, που δεν αντέχουμε τα θορυβώδη ψέματα των δελτίων των 8, την εκκωφαντική σιωπή τους.

εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες που παίξαμε σε τέσσερις τοίχους, σε γυαλισμένα πατώματα και χώμα πιάσαμε πρώτη φορά από τη σπασμένη γλάστρα που τσάκισε ο αέρας.

μαζί κι εμείς, που κάποτε φτιάξαμε πίτες με λάσπες, βρωμίσαμε τους αγκώνες μας με χώματα κι έχουμε ακόμα τα σημάδια στα γόνατα από τις παιδικές μας πατρίδες που μας μάθαιναν να προσθέτουμε χρώματα σε προκάτ εικόνες. που πασαλείψαμε με χρώματα, τοίχους που τώρα γίνανε γκρίζοι.

που διασκεδάσαμε κάτω από κάμερες κι οι χτύποι της καρδιάς μας βρίσκονται στα σκοτεινά συρτάρια μεταλλικών γραφείων.

που δε ζητάμε παρά να ζούμε, να ερωτευόμαστε, να αναπνέουμε, να σκεφτόμαστε χωρίς να μας επιτηρούν, χωρίς να μας επαναφέρουν στην Τάξη τους, χωρίς να τους ζητάμε δανεικό το οξυγόνο που μας στέρησαν.

εμείς είμαστε εκείνοι και εκείνες που ψάχνουμε μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή.

....την επόμενη φορά που στην τηλεόραση θα δεις τη γνωστή θολή εικόνα και οι παρουσιαστές θα κράζουν βγάζοντας τον ακριβό μισθό τους, τον πληρωμένο από τους αυριανούς ιδιοκτήτες πανεπιστημίων, τότε μπορεί και να σκεφτείς ότι κάτω από το σύννεφο των χημικών αερίων και των γκλοπ που κατεβαίνουν με μανία, ίσως να βρίσκεται εκείνος ή εκείνη που συνάντησες πριν από λίγο...

αλήθεια, τον θυμάσαι τον άνθρωπο που σου έδωσε αυτό το χαρτί που βαστάς στο χέρι;

φοιτητές και άλλοι/άλλες που στέκονται κοντά τους

~ διενέμεται χέρι με χέρι από φοιτητές