Η διασάφηση του ρόλου μιας θεωρίας περί τέχνης στην κατανόηση του νοήματος ενός έργου τέχνης μας απαλλάσσει απ' την αντίληψη πως τάχα, ανάμεσα σ' αυτήν και στο νόημα του έργου τέχνης, υπάρχει ένας δεσμός ισχυρός. Ένας δεσμός που κατά κάποιον τρόπο "επιβάλλει" τη θεώρηση του έργου τέχνης στο πλαίσιο ενός ευρύτερου επεξηγηματικού συστήματος. Το μόνο που μπορεί να προσφέρει μια τέτοια θεωρία στην κατανόηση του νοήματος είναι ένας ιδιαίτερος χρωματισμός αυτής της κατανόησης, πράγμα όμως που δεν αίρει την αυτοδυναμία του έργου τέχνης και επομένως, δεν αντιβαίνει προς την προσπάθεια θεώρησής του ως ανεξάρτητου όντος.

Γιατί αυτό που η θεωρία προσέφερε (ο χρωματισμός της κατανόησης) δεν είναι ένας λώρος που συνδέει το νόημα με τη θεωρία, αλλά μια ιδιότητα ή ποιότητα που φέρει αυτό το ίδιο ως ανεξάρτητος κόσμος. Μ' άλλα λόγια, το έργο τέχνης οικειοποιείται αυτόν τον χρωματισμό κάνοντάς τον οργανικό στοιχείο του.

Η πληροφορία ότι ο Wilde ήταν ομοφυλόφιλος δίνει στην κατανόησή μας για το De Profundis μιαν ιδιαίτερη ποιότητα. Ο κόσμος του αφηγητή γίνεται ο κόσμος ενός ομοφυλόφιλου και τα λεγόμενά του αποκτούν ένα ιδιαίτερο νόημα. Αλλά, αν ο νέος χρωματισμός μας συναρπάζει κι αν όσα λέγονται εκεί μέσα απηχούν τώρα περισσότερο στη σκέψη μας, δεν σημαίνει πως τώρα το έργο απέκτησε νόημα ή πως τώρα απέκτησε το "σωστό του νόημα", αλλά, εντελώς απλά, πως η θεώρηση αυτή απηχεί περισσότερο σε μας. Αν, πριν δούμε το έργο απ' αυτή τη σκοπιά, το θεωρούσαμε έργο τέχνης, τότε όφειλε να έχει κάποιο ολοκληρωμένο νόημα (εκτός κι αν το ονομάζαμε έτσι επειδή έτσι το ονόμαζαν οι άλλοι).

Προϋπόθεση για να μιλήσω για το έργο τέχνης είναι η ύπαρξη ενός κόσμου που σφύζει από ζωή. Τώρα, αν αυτή τη ζωή την πήρε για μας μέσα στα πλαίσια κάποιας θεωρίας ή μέσα από μια παρατήρηση ή πληροφορία που ακούσαμε γι' αυτό, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι τώρα ζει ανεξάρτητα από εκείνο που του την έδωσε, αλλά με το ζωοποιό στοιχείο ενσωματωμένο στους ιστούς του.

Το φως που ήταν απαραίτητο για την κατασκευή της φωτογραφίας μας ήταν το φως του ήλιου, αλλά εκείνο που, στο πλαίσιο της φωτογραφικής τέχνης, ονομάζουμε "φωτισμό" είναι κάτι ολότελα διαφορετικό από το ηλιακό φως. Και το γεγονός ότι ήταν ο ήλιος που φώτισε τη φωτογραφία δεν παρεισφρέει στην κατανόησή μας του νοήματος της φωτογραφίας.

Ο φωτισμός είναι δομικό στοιχείο της φωτογραφίας και οι εξηγήσεις που δίνουμε ως προς το νόημα ορισμένων φωτιστικών εφέ δεν είναι εξηγήσεις του τύπου "Ήταν απόγευμα και ο ήλιος ερχόταν από τούτη τη μεριά", μολονότι ήταν πράγματι αυτό το γεγονός που μας έδωσε τον φωτισμό που θέλαμε. Όταν ρωτάμε Τι θες να πεις μ' αυτόν τον φωτισμό;" ή "Γιατί φώτισες έτσι το μοντέλο σου;" δεν μας απαντούν "Ο ήλιος ερχόταν από εκείνη τη μεριά" κλπ. Ο "απογευματινός ήλιος" στη φωτογραφία είναι σημείο και όχι φυσικό φαινόμενο. Κατά τον ίδιο τρόπο η ομοφυλοφιλία του Wilde είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που δεν έχει καμία σχέση με τον "ομοφυλοφιλικό χαρακτήρα" της τέχνης του.
Wittgenstein