Η υπόθεση πως πρέπει να θεωρήσουμε, ότι όλες οι δυστυχίες που συμβαίνουν στον κόσμο, είναι τιμωρίες προηγουμένων παραβάσεων, δεν πρέπει να θεωρηθεί πως επινοήθηκε για να υποστηριχθεί η ιδέα της θείας δίκης ή η λατρεία (γιατί είναι πολύ κοινή, και δεν μπορούμε να υποθέσουμε πως έγινε για λόγους τεχνικούς) αλλά καθώς φαίνεται, έχει μεγάλη σχέση με την αντίληψη του ανθρώπου που τείνει να συσχετίσει την πορεία της φύσεως με τους ηθικούς νόμους, και οδηγεί στη σκέψη πως πρέπει να γίνουμε πρώτα καλοί άνθρωποι κι ύστερα να ζητάμε να γλυτώσουμε απ' τις δυστυχίες της ζωής, ή να τις αντικαταστήσουμε με μεγαλύτερη ευτυχία.

Γι' αυτό (στην Αγία Γραφή) ο πρώτος άνθρωπος παριστάνεται πως καταδικάστηκε να εργάζεται για να ζει, η γυναίκα να γεννάει τα παιδιά της με πόνους, κι οι δυο καταδικαστήκανε να είναι θνητοί, για να τιμωρηθούν για την παράβασή τους, αν και δεν εννοούμε, πως μπορούσανε όντας τέτοιας κατασκευής να περιμένουν άλλη τύχη. Οι Ινδοί πιστεύουν πως οι άνθρωποι είναι πνεύματα (που λέγονται Ντέβας) φυλακισμένα σε σώματα ζώων για να τιμωρηθούν για προηγούμενες αμαρτίες, και μάλιστα ένας φιλόσοφος ο Malebranche έλεγε πως τ' άλογα ζώα δεν έχουν ψυχή και συνεπώς δεν αισθάνονται γιατί δεν μπορούμε να παραδεχτούμε πως τα ζώα τραβάνε τόσα βάσανα, "χωρίς να 'χουν φάει τον απαγορευμένο σανό"...