"Ανέκαθεν οργιζόμουν με πολλούς Έλληνες που θαύμαζαν τους Γερμανούς, λίγα μόλις χρόνια μετά την Κατοχή, για τη μεθοδικότητα, την εργατικότητα και την επαγγελματική τους αξιοπιστία. Καλά εμείς, τα παιδιά που δεν έζησαν, αλλά απλά άκουσαν τη φρίκη του πολέμου. Εκείνοι που είχαν το δικαίωμα να βγάζουν αλλεργία και ενδεχομένως να αναπτύξουν τραυματική προκατάληψη γιατί δεν το έκαναν και μάλιστα δεν έδρασαν ποτέ εκδικητικά όντας στη Γερμανία, φτωχοί μετανάστες, αμέσως μετά; Όλο αυτό δείχνει μια ευγενική φύση, αλλά και μια παράξενη παθητικότητα. Ο μεγάλος θυμός δεν είναι νόμιμος, ωστόσο θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος."

Και όμως τα παραπάνω λόγια, δεν περιγράφουν τις θέσεις κάποιας εθνικιστικής οργάνωσης παρά είναι η εισαγωγή σε κριτική ταινίας του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται στη Lifo.

Κρίμα...