Στο κατώφλι της δεύτερης χριστιανικής χιλιετίας, οι Σταυροφόροι σφάγιασαν κάπου τριάντα χιλιάδες Εβραίους και μουσουλμάνους στην Ιερουσαλήμ, μετατρέποντας την ευημερούσα ιερή ισλαμική πόλη σε ένα ρυπαρό νεκροτομείο. Επί πέντε τουλάχιστον μήνες, κοιλάδες και τάφροι γύρω από την πόλη ήταν γεμάτες με σηπόμενα πτώματα, πάρα πολλά για να τα καθαρίσει ο μικρός αριθμός Σταυροφόρων που έμεινα πίσω μετά την επιχείρηση, και μια αποφορά αιωρείτο πάνω από την Ιερουσαλήμ, όπου οι θρησκείες του Αβραάμ είχαν μπορέσει να συνυπάρξουν σχετικά αρμονικά υπό ισλαμική κυριαρχία επί σχεδόν πεντακόσια χρόνια. Ήταν η πρώτη εμπειρία της χριστιανικής Δύσης που είχαν οι μουσουλμάνοι, μιας Δύσης που έβγαινε από τη σκοτεινή περίοδο στην οποία κύλησε μετά την κατάρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα και διεκδικούσε εκ νέου μια θέση στη διεθνή σκηνή.
Οι μουσουλμάνοι υπέφεραν από τους Σταυροφόρους, όμως η ενοχλητική παρουσία τους δε θα διαρκούσε πολύ. Το 1187 ο Σαλαντίν μπόρεσε να ανακατακτήσει την Ιερουσαλήμ για λογαριασμό του Ισλάμ και, παρ'ότι οι Σταυροφόροι θα τριγύριζαν για έναν ακόμη αιώνα στη Μέση Ανατολή, φαίνονταν σαν ένα ασήμαντο παροδικό επεισόδιο στη μακρά ισλαμική ιστορία της περιοχής. Το μεγαλύτερο μέρος του ισλαμικού κόσμου δεν επηρεάστηκε καθόλου από τους Σταυροφόρους και παρέμενε αδιάφορο για τη δυτική Ευρώπη, η οποία, παρά τη δραματική πολιτιστική της πρόοδο την εποχή των Σταυροφοριών, παρέμενε αξιοσημείωτα καθυστερημένη σε σχέση με τον ισλαμικό κόσμο.
Οι Ευρωπαίοι όμως δεν ξέχασαν τις Σταυροφορίες, ούτε μπορούσαν να αγνοούν το Νταρ αλ-Ισλάμ, το οποίο, καθώς τα χρόνια περνούσαν, έδειχνε να κυριαρχεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Από την εποχή των Σταυροφοριών και μετά, οι χριστιανοί της Δύσης ανέπτυξαν μια στερεοτυπική και παραμορφωμένη εικόνα του Ισλάμ, που το φαντάζονταν σαν εχθρό του πολιτισμού. Η προκατάληψη αναμείχθηκε με τις φαντασιώσεις τους για τους Εβραίους, τα άλλα θύματα των Σταυροφόρων, και συχνά αντικατόπτριζε μια ασυνείδητη ανησυχία για τη συμπεριφορά των ίδιων των χριστιανών. Ήταν, για παράδειγμα, στη διάρκεια των Σταυροφοριών, όταν οι χριστιανοί είχαν υποκινήσει μια σειρά από κτηνώδεις ιερούς πολέμους εναντίον του μουσουλμανικού κόσμου, που το Ισλάμ άρχισε να περιγράφεται από τους καλλιεργημένους-λόγιους-μοναχούς της Ευρώπης σαν μια εγγενώς βίαιη και μισαλλόδοξη πίστη, η οποία είχε βαλθεί να επικρατήσει αποκλειστικά με το ξίφος. Ο μύθος της υποτιθέμενης φανατικής αδιαλλαξίας του Ισλάμ έχει γίνει μία από τις μεγάλες κληρονομημένες ιδέες της Δύσης.
συνεχίζεται.....
(θα ολοκληρωθεί σε 8 ενότητες)
(Ισλάμ, Μια σύντομη ιστορία) Κάρεν Άρμστρογκ