Αυτό έγινε τραγικά εμφανές στην Αλγερία το 1992..
Στη διάρκεια της θρησκευτικής αναβίωσης του 1970, το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS) αμφισβήτησε την ηγεμονία του κοσμικού εθνικιστικού κόμματος, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN), που είχε ηγηθεί της επανάστασης κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας το 1954 και ίδρυσε μια σοσιαλιστική κυβέρνηση στη χώρα το 1962. Η αλγερινή επανάσταση κατά της Γαλλίας στάθηκε πηγή έμπνευσης για Άραβες και μουσουλμάνους, οι οποίοι επίσης μάχονταν για να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους από την Ευρώπη. Το FLN ήταν παρόμοιο με τις άλλες κοσμικές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Μέση Ανατολή εκείνη την εποχή, που είχαν περιορίσει το Ισλάμ στην ιδιωτική σφαίρα σύμφωνα με το δυτικό πρότυπο. Τη δεκαετία του 1970, όμως, άνθρωποι απ' όλο το μουσουλμανικό κόσμο ένιωθαν απογοήτευμενοι από αυτές τις κοσμικιστικές ιδεολογίες, οι οποίες δεν ικανοποίησαν όσα υποσχέθηκαν. Ο Αμπάς Μαντανί, ένα από τα ηγετικά μέλη του, ήθελε να δημιουργήσει μια ισλαμική πολιτική ιδεολογία για το σύγχρονο κόσμο. Ο Άλι ιμπν Χατζ, ιμάμης ενός τζαμιού σε μια φτωχή συνοικία της Αλγερίας, ηγήθηκε μιας πιο ριζοσπαστικής πτέρυγας του FIS. Σταδιακά το FIS άρχισε να χτίζει τα δικά του τζαμιά χωρίς να παίρνει άδεια από την κυβέρνηση. Απέκτησε ρίζες στη μουσουλμανική κοινότητα της Γαλλίας, όπου οι εργάτες απαιτούσαν τρόπους προσευχής σε εργοστάσια και γραφεία, επισύροντας την οργή του ακροδεξιού κόμματος, του οποίου ηγείτο ο Ζαν-Μαρί Λεπέν.
Στη δεκαετία του 1980, όμως η Αλγερία βρισκόταν εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης. Το FLN είχε οδηγήσει τη χώρα στο δρόμο της δημοκρατίας και της ανεξάρτητης κρατικής υπόστασης, αλλά με τα χρόνια είχε διαφθαρεί. Η παλαιά φρουρά ήταν απρόθυμη να επιχειρήσει νέες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Υπήρξε μια πληθυσμιακή έκρηξη στην Αλγερία. Οι περισσότεροι από τα τρίαντα εκατομμύρια των κατοίκων της ήταν κάτω από τριάντα, πολλοί ήταν άνεργοι και παρουσιαζόταν μια οξεία έλλειψη στέγης. Έγιναν ταραχές. Απογοητευμένοι από τη στασιμότητα και την αναποτελεσματικότητα του FLN, οι νέοι αναζητούσαν κάτι καινούριο και στράφηκαν προς τα ισλαμικά κόμματα. Τον Ιούνιο του 1990, το FIS κέρδισε σημαντικές νίκες στις τοπικές εκλογές, ειδικά στις αστικές περιοχές. Οι ακτιβιστές του FIS ήταν ως επί το πλείστον νέοι, ιδεαλιστές και μορφωμένοι. Ήταν γνωστοί ως έντιμοι και αποτελεσματικοί στη διακυβέρνηση, παρ' ότι δογματικοί και συντηρητικοί σε κάποια θέματα, όπως η εμμονή τους στην παραδοσιακή ισλαμική ενδυμασία για τις γυναίκες. Όμως το FIS δεν ήταν αντι-δυτικό. Οι ηγέτες του μιλούσαν για ενθάρρυνση των δεσμών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και νέες δυτικές επενδύσεις. Μετά τις εκλογικές νίκες σε τοπικό επίπεδο, έμοιαζε βέβαιη η επικράτησή τους στις κοινοβουλευτικές εκλογές που είχαν εξαγγελθεί το 1992.΄


τέλος 3ης ενότητας
συνεχίζεται.....

(θα ολοκληρωθεί σε 8 ενότητες)
(Ισλάμ, Μια σύντομη ιστορία) Κάρεν Άρμστρογκ.