Και πάλι βγαίνω στο δρόμο, δεν μπορώ να σταματήσω τώρα. Ο ουρανός κινείται, τα δέντρα κινούνται. Και εγώ κινούμαι μαζί τους. Το πρόσωπο μου έχει παγώσει. Μάλλον επειδή έπεσε ο ήλιος. Ανάβουν τα φώτα σιγά σιγά, αλλάζει ξανά ο χρόνος. Παίρνω το S-Bahn από την Warschauerstrasse και αρχίζω το ταξίδι που μου δείχνει τον κόσμο. Και ξαφνικά το τρένο φεύγει από τις γραμμές.. Αρχίζει να πετά πάνω από την πόλη, πάνω από το ποτάμι και τους ανθρώπους. Πάνω απ’όλα αυτά που με κρατάνε εκεί κάτω. Και ο χώρος μοιάζει να είναι διαφορετικός. Να το σημείο που η κοπέλα πέταξε ξανά μετά από πολύ καιρό. Στο Tiergarten. Ήμασταν εκεί, μάρτυρες. Η χρυσαφένια κοπέλα είχε ξεκινήσει το ταξίδι της εκείνη τη νύχτα. Το θυμάσαι? Έψαξα να την βρω, δεν ήταν εκεί. Δεν ήθελα να κατέβω από το S-Bahn. Ζήτησα από τον οδηγό να με γυρίσει σπίτι. Και μετά από μερικές μέρες έφτασα εδώ.

[into the night.mp3]