Όμως δεν έπρεπε να υπάρξει ισλαμική κυβέρνηση στην Αλγερία. Οι στρατιωτικοί έκαναν πραξικόπημα, καθαίρεσαν το φιλελεύθερο πρόεδρο του FLN Μπεντζεντίντ (ο οποίος είχε υποσχεθεί δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις), κατέστειλαν το FIS και έστειλαν φυλακή τους ηγέτες του. Αν οι εκλογές είχαν αποτραπεί με τέτοιο βίαιο και αντισυνταγματικό τρόπο στο Ιράν ή στο Πακιστάν, θα ξεσηκωνόταν κατακραυγή σε ολόκληρη τη Δύση. Ένα τέτοιο πραξικόπημα θα παρουσιαζόταν ως παράδειγμα της, υποτίθεται, ενδημικής στο Ισλάμ απέχθειας για τη δημοκρατία και της θεμελιώδους ασυμβατότητας του με το μοντέρνο κόσμο. Επείδη όμως με το πραξικόπημα απετράπει η άνοδος μιας ισλαμικής κυβέρνησης στην εξουσία, υπήρξε αγαλλίαση στο δυτικό τύπο.
Η Αλγερία είχε σωθεί από την ισλαμική απειλή, τα μπαρ, τα καζίνα και οι ντισκοτέκ του Αλγερίου είχαν γλιτώσει και, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, αυτή η αντιδημοκρατική πράξη διασφάλιζε τη δημοκρατικότητα της Αλγερίας. Η γαλλική κυβέρνηση έδωσε όλη την υποστήριξή της στη νέα σκληρή γραμμή του FLN, που εκφραζόταν από τον πρόεδρο Λιαμίν Ζερουάλ, και ενίσχυσε την απόφασή του να μη διατηρήσει περαιτέρω διάλογο με το FIS. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο μουσουλμανικός κόσμος συγκλονίστηκε από αυτό το νέο δείγμα διπλών κριτηρίων της Δύσης.

τέλος 4ης ενότητας
συνεχίζεται.....

(θα ολοκληρωθεί σε 8 ενότητες)
(Ισλάμ, Μια σύντομη ιστορία) Κάρεν Άρμστρογκ.