"Σημείο σταθερά επανερχόμενο στις ιστορικές εξελίξεις, η εξίσωση φτώχειας και φανατισμού παραμένει πιο απλή, πιο επίμονη και πιο ανησυχητική από οποιαδήποτε συζήτηση για πολιτικές θεωρίες, θρησκευτικές αρχές ή μεταφυσικές ανταμοιβές.

Το αν ο φανατισμός θα είναι πολιτικός ή θρησκευτικός δεν έχει σημασία - συχνά εξάλλου δεν ξεχωρίζουν. Και οι δύο έχουν τους ηγέτες τους, και οι δύο έχουν σημαία τους το πεπρωμένο των "επίλεκτων" (στα εισαγωγικά προσθέστε το όνομά σας, την πίστη - ή μη πίστη - σας, την εθνικότητά σας, το κόμμα σας ή την απόρριψη των κομμάτων, αν θέλετε ακόμα και την ποδοσφαιρική ομάδα σας, και οτιδήποτε άλλο διαλέξετε: όλα τους δεν αποτελούν παρά ψηφία του σειριακού αριθμού της ομαδικής μηχανής σας πραγματικού) να κυριαρχήσουν.

Και θα μπορούσε κάποιος, απλά και κυνικά, να προσθέσει ότι και οι δύο εκδοχές του φανατισμού είναι καθοδηγούμενες (είναι πιο εύκολο να πείσεις ένα απελπισμένο ότι τουλάχιστον ο Θεός τον αγαπάει και πιο εύκολο να πείσεις τον πεινασμένο που εξαρτάται από εσένα για το ποιο είναι το σωστό), αλλά κι αυτό δεν αλλάζει το βάρβαρο κάρμα της ιστορίας: όσο υπάρχει φτώχεια και προκλητικά άνιση κατανομή του πλούτου θα καλλιεργείται οργή, όσο απλώνεται η οργή θα μεταμορφώνεται σε φανατισμό, κι όσο υπάρχει φανατισμός ποτέ δεν θα έχει χυθεί αρκετό ανθρώπινο αίμα."
Γιάννης Δεληολάνης - Πολιτική του Τρόμου

[brasil - django reinhart.mp3]