"Υπήρχε κάποιος, ίσως ο Ρουμπινστάιν, που όταν τον ρώτησαν αν πιστεύει στο Θεό είχε απαντήσει: "Ω, όχι, εγώ πιστεύω... σε κάτι πολύ μεγαλύτερο...". Όμως υπήρχε άλλος ένας (ο Τσέστερτον, ίσως;) που είπε: το ότι οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν στο Θεό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύουν πια σε τίποτα, αλλά ότι πιστεύουν στα πάντα.

Τώρα η δυναμική της νυχτερινής τελετής μπροστά στο Εκκρεμές μου φαινόταν πιο εύλογη, πιο βάσιμη. Ο Μπέλμπο ισχυριζόταν ότι κατείχε ένα μυστικό, κι έτσι απέκτησε δύναμη επάνω σ' Εκείνους. Η δική τους παρόρμηση, ακόμη κι ενός ανθρώπου έξυπνου όπως ο Αλιέ, ο οποίος χτύπησε αμέσως τα ταμ-ταμ για να τους συγκαλέσει, ήταν να το αποσπάσουν από τον Μπέλμπο. Και όσο ο Μπέλμπο αρνιόταν να τους αποκαλύψει τόσο Εκείνοι πείθονταν ότι το μυστικό ήταν μεγάλο, και όσο περισσότερο ορκιζόταν ότι δεν το ήξερε τόσο πιο σίγουροι ήταν ότι το κατείχε και ότι επρόκειτο για ένα πραγματικό μυστικό, διότι αν ήταν ψεύτικο θα τους το αποκάλυπτε.

Αιώνες ολόκληρους η αναζήτηση αυτού του μυστικού ήταν το κονίαμα που τους κράτησε ενωμένους, παρά τους αφορισμούς, τις εσωτερικές διαμάχες, τους αιφνιδιασμούς. Τώρα βρίσκονταν κοντά στη γνώση του. Και τους κατέλαβε ένας διπλός τρόμος: ότι το μυστικό θα τους απογοήτευε, και ότι - καθώς θα γινόταν σε όλους γνωστό - δεν θα υπήρχε πια μυστικό. Αυτό θα ήταν το τέλος τους."

Umberto Eco – Il Pendolo Di Foucault