"Το πρόβλημα με το Ιράκ (που θα μπορούσε να ισχύσει σε μια διευρυμένη αναλογία και με τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" γενικότερα) δεν ήταν ο ίδιος ο πόλεμος, όσο η επόμενη μέρα - μια μέρα που έγινε εβδομάδες, μήνες και χρόνια, καθώς η απελευθερωτική επίθεση των Αμερικανών και των συμμάχων τους μεταμορφώθηκε σε κατοχή, και οι συγκρούσεις πήραν τη μορφή του αντάρτικου. Σε αντίθεση με την αρχική αναμέτρηση, όπου η συντριπτική στρατιωτική και τεχνολογική ανωτερότητα των δυτικών δυνάμεων έκανε την επιχείρηση κάτι αντίστοιχο με μια υγιεινή βόλτα ως την Βαγδάτη σε επίπεδο απωλειών, το πλεονέκτημα χάθηκε μαζί με την "παραδοσιακή" πρώτη φάση της σύρραξης - στον κλεφτοπόλεμο, βλέπετε, το να γνωρίζεις καλά το (μεγάλο) τερέν και να διαθέτεις κάποιο πλεονέκτημα αιφνιδιασμού διατηρεί την αξία του ακόμα και απέναντι στην υπεροχή πυρός και τεχνολογίας του αντιπάλου.

Στο μεταξύ, όμως ο αμερικανικός λαός καλούταν και πάλι να συμβιβαστεί με την ιδέα του στρατού του να παίζει τον ρόλο όχι των απελευθερωτών αλλά των δυνάμεων κατοχής, ενώ τα ολοένα και περισσότερα φέρετρα που επέστρεφαν από το Ιράκ στις ΗΠΑ ήδη απελευθέρωναν μια δυναμική αντίδραση ανάλογη με εκείνη της εποχής στην οποία τα πράγματα είχαν αρχίσει να μην πηγαίνουν καλά για την αμερικανική εκστρατεία στο Βιετνάμ.

Εκεί ακριβώς - σε μια συμβολική "κρίσιμη μάζα" φέρετρων - ήταν το ένα σημείο από το οποίο άρχισε η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ να αλλάζει άποψη για την εκστρατεία στο Ιράκ (το άλλο ήταν η αποκάλυψη πως δεν υπήρξε ποτέ η ανάπτυξη όπλων μαζικής καταστροφής από το Ιράκ που χρησιμοποιήθηκε ως αιτιολογία της εισβολής, σε μια περίοδο κατά την οποία το zeitgeist της 11ης Σεπτεμβρίου παρέμενε ισχυρό)."

Γιάννης Δεληολάνης - Πολιτική του Τρόμου