Με αφορμή κάποια αφιερώματα που προβάλλονται σε θερινά και μη σινεμά, σκέφτηκα πως θα ήταν ίσως χρήσιμο να μεταφέρω εδώ κάποιες ιδέες και απόψεις του Ντασέν που βρήκα από συνεντεύξεις, με την ελπίδα ότι θα μας βοηθήσουν να τον καταλάβουμε κάπως καλύτερα τόσο σαν άνθρωπο όσο και ως καλλιτέχνη.

Κουβεντιάζοντας με τον Ντασέν:
(αποσπάσματα από συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του στις 7 Οκτωβρίου 1993 με τους Μιχάλη Δημόπουλο και Αχιλλέα Κυριακίδη)

Όταν ήρθε και με βρήκε ο Ταχτσής και μου ζήτησε να κάνω το "Τρίτο Στεφάνι", του είπα: "Όχι δεν είμαι ικανός, δεν μπορώ να το κάνω. Αυτός που θα το γυρίσει, πρέπει να 'ναι Έλληνας Έλληνας". Είναι ένα θαυμάσιο βιβλίο, και τώρα μετανιώνω για την απάντησή μου, παρ’ όλο που εξακολουθώ να πιστεύω ότι είχα απόλυτο δίκιο ν' αρνηθώ...

Συχνά μου θέτουν την ερώτηση: "Τι είναι δημιουργός στον κινηματογράφο;". Ε, λοιπόν, επιμένω: κανείς δεν μπορεί να λέγεται κινηματογραφικός δημιουργός, αν δε μπορεί να έχει ο ίδιος λόγο στο μοντάζ. Φανταστείτε έναν συγγραφέα που τη στιγμή που ετοιμάζεται να κάνει τις τελευταίες επεμβάσεις στο μυθιστόρημά του, να το "περάσει ένα τελευταίο χέρι", βλέπει να 'ρχεται κάποιος άλλος και να το κάνει αυτός για λογαριασμό του! Το μοντάζ είναι ίσως η σοβαρότερη φάση στη δημιουργία μιας ταινίας, ιδίως όταν ο σκηνοθέτης δουλεύει με σφιχτούς προϋπολογισμούς, οπότε είναι υποχρεωμένος να έχει την ταινία μονταρισμένη μέσα στο κεφάλι του...

Στις εκλογές του 1948, όλοι περίμεναν ότι θα κέρδιζε ο Dewey - και όχι ο Truman - , ώσπου ήρθαν οι ψήφοι από την Καλιφόρνια με καθυστέρηση, λόγω της διαφοράς ώρας. Ήταν τόσο ισχυρή αυτή η πεποίθηση, ώστε το περιοδικό "Life" κυκλοφόρησε με τον Dewey στο εξώφυλλο και τη λεζάντα: "Ο νικητής". Σκάνδαλο πρώτου μεγέθους! Τότε γύριζα το "Άνθρωποι του αίματος" και για να πειράξω τον Zanuck, σε μια σκηνή ο φακός "μένει" σ' ένα σκουπιδοτενεκέ, απ' όπου ξεπρόβαλε το εξώφυλλο του "Life" με τη φωτογραφία του Dewey!

Το κείμενο σε μια κινηματογραφική ταινία έχει - ή μπορεί να έχει - κεφαλαιώδη σημασία. Παράδειγμα, οι ταινίες του Mankiewicz. Από την άλλη, δεν υπήρξε σκηνοθέτης που να μεριμνούσε τόσο πολύ για την εικόνα, για το οπτικό μέρος, όσο ο Hitchcock, κι αυτός όμως, έδινε μεγάλη σημασία στο διάλογο. Αφού έχουμε που έχουμε "ομιλούντα κινηματογράφο", ας "ομιλούμε καλά"!