"Θα σε πάρω να γυρίσω
Φοίνικα, Παρακοπή
Γαλησσά και Nτελαγκράτσια
και ας μου 'ρθει συγκοπή"
~ μάρκος βαμβακάρης

Επιστροφή μετά από 10ήμερες διακοπές στη Σύρο. Κλασικό κυκλαδίτικο νησί με αρκετούς μόνιμους κατοίκους και αρκετή τουριστική κίνηση. Το ορμητήριο ήταν το camping στον Γαλησσά, το οποίο χωρίς να παρέχει κάτι ιδιαίτερο είναι όσο αξιοπρεπές χρειάζεται για να μην μ' απασχολήσει. Έχω καταλήξει πλέον πως στις διακοπές το σημείο διαμονής χρειάζεται μόνο για ύπνο και μπάνιο, οπότε οι απαιτήσεις μου είναι χαμηλές εξ ορισμού.

Τα πολύωρα πλατσουρίσματα έλαβαν χώρα κυρίως στις παραλίες Γαλησσάς, Κίνι, Δελφίνι. Χωρίς να εντυπωσιάζουν, έχουν μια δική τους ομορφιά κλεισμένες μέσα σε μικρούς κόλπους. Όλες με άμμο, έχουν σχετικά φυσιολογική αναλογία ξαπλώστρας προς ελεύθερης παραλίας (για να ικανοποιούνται όλα τα γούστα) και είναι αρκετά καθαρές. Νομίζω όμως το βραβείο καλύτερης παραλίας το παίρνει επάξια η παραλία γυμνιστών (βρίσκεται στον Γαλλησσά), μικρή με κρυστάλινα νερά και βότσαλο (πρέπει να το πάρω απόφαση πια πως προτιμώ το βότσαλο απ' την άμμο).

Το φαγητό ήταν πολύ καλό (είτε μιλάμε για ψάρι είτε για κρέας), ενώ έχουν και το ενδιαφέρον ιδίωμα να βάζουν και κάπαρη στη χωριάτικη (ή για να μαι πιο ακριβής παντού :P).

Η νυχτερινή ζωή είναι ένα απ' τα χαρακτηριστικά του νησιού. Άλλωστε βοηθούν και οι 24ωρες συγκοινωνίες (στην Αθήνα να τα βλέπουν αυτά). Υπάρχουν αρκετά μπαράκια στην κεντρική πλατεία αλλά και στη μαρίνα της Ερμούπολης (ή αλλιώς και ΕΡΜΟΥPOLICE, που έγραφε και το t-shirt ενός ντόπιου). Κατά τις 4 η αστυνομία κλείνει τα μπαράκια, οπότε ο κόσμος μεταφέρεται σιγά-σιγά σε 1-2 μαγαζιά που μένουν ανοιχτά, χαμηλώνοντας τη μουσική για 2-3 λεπτά, την ώρα που περνάει το περιπολικό. (Εντάξει δεν είναι τόσο ηλίθιοι.. προφανώς υπάρχει κάποια "συννενόηση").

Γενικώς τοποθέτησα αρκετά ψηλά τη Συρό στον κατάλογο μου. Νομίζω θα τη χρησιμοποιήσω ως ενακτήριο σταθμό, όταν αποφασίσω να κάνω τον γύρο των Κυκλάδων.