[@: Ιαν. 18, 2009, 1:20 μμ., by: αλεξανδρευς]

φιλε μου μητσο και σε λεω μητσο γιατι γνωριζομασται πολλα χρονια.με βρισκεις συμφωνο σε ολα αυτα που αναφερεις.μα πιστευω πως εσυ τουλαχιστον ξερεις τι εστι ανθρωπος και την ικανοτητα που τον διακρινει να καταφερνει να ισοπεδωνει τα παντα.ειται αυτο λεγεται ζωη ειται χαμογελο παιδικο η ακομα και τα ζωα.και λεω ζωα για να σου πω ενα περιστατικο που εζησα πριν λιγες μερες.ενας φιλος ειχε τον σκυλο του σε ενα εγκαταλελειμενο σπιτι για λιγο λογω εργασιων στο δικο του.πηγε λοιπον μια μερα να του βαλει τροφη το σκυλι ηταν νεκρο.καποιος απανθρωπος που συνιθιζουμε να λεμε ανθρωπος ειχε βαλει στο σκυλι κρεας με σπασμενα γυαλια.φαντασου λοιπον τον φρικτο θανατο αυτης της ψυχης και ειναι πρωσωπικη μου αποψη πως και τα ζωα εχουν ψυχη οπως ολα πανω στην γη.

[@: Ιαν. 18, 2009, 4:36 μμ., by: Δημήτρης Δικαίος]

Αλέξανδρε
κάθε ζωή είναι πολύτιμη.
Το 'φρικιό' αυτό που το έπραξε
δεν έχει τίποτα να ξεχάσει.
Το αποτύπωμά του στα γυαλιά 'έσβησε' μαζί με το σκυλί. Δεν του έμεινε τίποτα.
Σε ευχαριστώ, φίλε.