«[...] Σας παρακαλώ πάλι : διαβάζετε όσο μπορείτε λιγότερες αισθητικές και κριτικές μελέτες, - γιατί ή είναι μεροληπτικές και μονόπλευρες απόψεις, απολιθωμένες και χωρίς νόημα πιά μέσ’ στην άψυχη αλυγισία τους, ή είναι επιδέξια λεκτικά παιχνίδια, όπου σήμερα κυριαρχεί η Α άποψη κι αύριο η αντίθετη. Τα έργα τέχνης ζουν μέσα σ’απέραντη μοναξιά,κι η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να τα ζυγώσεις. Μονάχα η αγάπη μπορεί να τα «συλλάβει», να τ’αγκαλιάσει, να σταθεί δίκαιη απέναντι τους.-Να πιστεύετε, πάνω απ’όλα, ό,τι σας λέει το δικό σας το αίσθημα, στο πείσμα όλων αυτών των αναλύσεων, των συζητήσεων, των εισαγωγών. Κι άδικο ακόμα αν είχατε, η φυσική ανάπτυξη του εσωτερικού σας κόσμου θα σας οδηγήσει, σιγά-σιγά, με τον καιρό, προς άλλες γνωστικές κατακτήσεις. Αφήστε τις κρίσεις σας ν’ακολουθήσουν τη δική τους σιωπηλή, αδατάραχτη εξέλιξη, που (όπως κάθε πρόοδος) πρέπει να έρχεται απ’τα βάθη του Είναι σας,και δεν μπορεί ν’ ανεχτεί ούτε την πίεση, ούτε τη βιάση. Εγκυμοσύνη ως την κρίσιμη ώρα, και, τότε, γεννοβόλημα : Αυτό είν’ όλο. Αφήστε κάθε εντύπωση, κάθε σπόρο συναισθήματος να ωριμάζει μέσα σας, στο σκοτάδι, στο χώρο τυ ανείπωτου, του υποσυνείδητου, όπου δε φτάνει η νόηση σας και, με βαθιά ταπεινοσύνη και υπομονή, προσμείνετε την ώρα που θα γεννηθεί ένα καινούργιο φεγγοβόλημα : αυτό, και μόνο, θα πει «ζω την τέχνη» : είτε απλός πιστός της είσαι, είτε δημιουργός.[...]»

Από το βιβλίο «Γράμματα σ’ενα νέο ποιητή» του Rainer Maria Rilke που περιέχει την αλληλογραφία των Rainer Maria Rilke και Franz Kappus ανάμεσα στα χρόνια 1903 με 1908.