δεν μπορώ να γράψω πολλά πράγματα για το βερολίνο. όχι γιατί δεν υπάρχουν πράγματα και συναισθήματα να εκφράσω, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. είναι τόσα πολλά που δεν μπορούν να βγουν σε λέξεις.

όπως και στις βρυξέλλες η κλίμακα και εδώ είναι μεγάλη, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. εδώ δεν είναι τόσο τα κτίρια που σου δημιουργούν αυτή την αίσθηση, αλλά ο γενικότερος αστικός σχεδιασμός της πόλης. όταν αρχίζεις και περπατάς σε γειτονιές αντιλαμβάνεσαι πως έπρεπε πρώτα να ρίξεις μια ματιά στην κλίμακα του χάρτη.

μια μέρα αφιερώθηκε σε τέτοιου είδους διαδρομές και κυρίως στην περιοχή που εκτείνεται γύρω απ' την kastenienalle ξεκινώντας απ' την κορυφή του δρόμου (eberswalder) και περπατώντας δίπλα απ' τα μαγαζάκια και τα σκοτεινά cafe, κάνοντας μια στάση στο video club fahrenheit 451 και στην κατάληψη tacheles και καταλήγοντας στην weinerei, όπου υπάρχει μια πληθώρα κρασιών (με τίμες γύρω στα 2-2.5€) και μπουφέ (για τον οποίο στο τέλος αφήνεις το ποσό που νομίζεις πως άξιζε).

δεν έλειψαν βέβαια και οι "τουριστικοί" προορισμοί, όπως μια βαρκάδα στον spree και μια επισκόπηση του βερολίνου τόσο απ' την οροφή του panorama tower στην potsdamer platz, όσο και απ' τον -πανταχού παρών- πύργο της τηλεόρασης στην alexander platz.

το τείχος αναμφίβολα έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα της πόλης, τόσο με την ύπαρξη του (1961-1989), όσο και με την πτώση του (φέτος κλείνουν 20 χρόνια). έστω κι αν πλέον βρίσκεται σε λιγοστά σημεία της πόλης (με το πιο σημαντικό ίσως την east side gallery μεταξύ ostbahnhof και warschauer), έστω κι αν σε κάποια σημεία η "τουριστική" του εκμετάλλευση δημιουργεί απέχθεια (ειδικά στο checkpoint charlie), το τείχος αποτέλεσε για χρόνια δομικό στοιχείο της πόλης και αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει εύκολα, έστω κι αν οι φουτουριστικοί ουρανοξύστες στην potsdamer platz έχουν πάρει θέση εκεί που κάποτε δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα παρά μόνο το τείχος.

αλλά αρκετά μέχρι εδώ. δεν περιγράφω άλλο. τα υπόλοιπα πρέπει να τα ανακαλύψετε μόνοι σας...

περισσότερες φωτογραφίες: berlin photo set