Επιστρέφοντας μεν από το εξωτερικό, αλλά λόγο έλλειψης χρόνου μα κυρίως διότι κατά την απουσία μου δεν είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω κάποιες ταινίες επικαιρότητας, ώστε να ανεβάσω κάποιο σχετικό post και καθώς ο έτερος παραγωγός stamen feson δηλώνει μονίμως “πολυάσχολος” σκέφτηκα για αυτή την εβδομάδα να μιλήσουμε για μια ταινία του σχετικά σύγχρονου παρελθόντος, για την οποία είχαμε την ευκαιρία να την σχολιάσουμε διεξοδικά και στον “αέρα”. Με χαρά λοιπόν το soundtracks of our lives σας προτείνει αυτήν την εβδομάδα για προβολή, την ταινία:

Lost Highway (1997)

Ο Fred Madison, ένας σαξοφωνίστας, βρίσκει στα σκαλοπάτια του μία βιντεοκασέτα η οποία δείχνει το εσωτερικό του σπιτιού του. Πεπεισμένος ότι κάποιος τον παρακολουθεί καλεί την αστυνομία. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν βρίσκει μία κασέτα που τον δείχνει να σκοτώνει την γυναίκα του, με αποτέλεσμα η αστυνομία να τον συλλάβει καθώς όντος η γυναίκα του έχει δολοφονηθεί. Κάπου εκεί λοιπόν κάνει την εμφάνιση του ένας αλλόκοτος τύπος και μέσω μιας περίεργης συμφωνίας ο ήρωας μας μεταφέρεται στο σώμα ενός νεαρού ονόματι Pete Dayton και μην μπορώντας πια να στηρίξουν τις κατηγορίες εναντίον του, αποφυλακίζεται. Τα όσα θα επακολουθήσουν, μόνο ως σουρεαλιστικά θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω…

Κατατάσσοντας τον David Lynch με σχετική άνεση μέσα στους καλύτερους σκηνοθέτες εν ζωή και εν ενεργεία, εδώ τον συναντάμε πραγματικά σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του σε μια ονειρική ταινία, που αποτελεί must στο είδος της.

Όσο για το cast, τι να πρωτοαναφέρω; Τον εκπληκτικό για άλλη μια φορά Bill Pullman ή τη σε διπλό ρόλο μοιραία γυναίκα Patricia Arquette; Ακόμα και στους μικρούς ρόλους συναντάμε αξιοπρεπέστατους ηθοποιούς όπως τον πολύ καλό καρατερίστα Gary Busey (γνωστός και από τον ρόλο του αστυνομικού που κρατούσε στο “Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας), τον Goivanni Ribisi (που αργότερα έγινε κυρίως γνωστός από το Heaven με την Cate Blanchett), τον Robert Loggia άλλον ένα καλό ηθοποιό δευτερευόντων συνήθως ρόλων, όπου εδώ τον συναντάμε στο ρόλο του μαφιόζου. Τον μεγάλο Richard Pryor, που και μόνο μπω στη διαδικασία να πω ποιος είναι, αποτελεί ιεροσυλία, τον ίδιο τον David Lynch που έτσι κι αλλιώς αρέσκεται στο να κάνει μικρά περάσματα από τις δημιουργίες του, αλλά ακόμα και τον Marilyn Manson που συμμετέχει πρέπει να πούμε και στο εκπληκτικό soundtrack της ταινίας.