Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “the soundtrack of our lives”:
Ο Γουόλτ Κοβάλσκι, βετεράνος της Κορέας και συνταξιούχος εργάτης της Ford, χάνει τη σύζυγό του και μένει μονάχος στο σπίτι, παρέα με τα εργαλεία, την μπίρα, το σκύλο και το αγαπημένο του αυτοκίνητο, μια Gran Torino του ’72.
Δεν τα πάει καλά με τους Ασιάτες της γειτονιάς του (κατάλοιπο της θητείας του στην Κορέα), αντιπαθεί τους συγγενείς του, μισεί κάθε ψεύτικη ή τυπική συμπεριφορά και προσβάλει τον παπά της ενορίας του όποτε τον προκαλεί να εξομολογηθεί, μονολογώντας “πιο πολύ σε κυνηγούν όσα δε σε διέταξαν να κάνεις κι όμως τα έκανες”…
Με αφορμή λοιπόν, ένα περιστατικό βίας στη γειτονιά από αντίπαλες συμμορίες και την προσπάθεια κλοπής του αγαπημένου του Gran Torino, ο Κλιντ Ίστγουντ κάνει μια ταινία αφιέρωμα.
Αφιέρωμα ουσιαστικά στον εαυτό του, ή για να το θέσω καλύτερα, στον Dirty Χάρι που κάπως έτσι θα τον φανταζόμασταν αν τυχόν κατάφερνε να γεράσει. Δηλαδή παράξενο, σκληρό και φυσικά πάνω απ’ όλα εξωτερικά μισάνθρωπο. Από εκείνους τους τύπους που ακόμα κι αν δεν ήξεραν πώς να ζήσουν ήξεραν καλά πώς να πεθαίνουν…
Ο Κοβάλσκι είναι ο ίδιος ο Κάλαχαν. Ένας άνθρωπος αλλοτινής εποχής, που δεν ξέρει να ρίχνει νερό στο… αλκοόλ του. Φιλμ φαινομενικής απλότητας αλλά πραγματικής σοφίας, που βρίσκεται μακριά από κάθε τι στημένο ή έστω επιτηδευμένο. Με ένα σενάριο που είναι μεν προβλέψιμο αλλά γοητευτικά ανθρώπινο.
Ο Ίστγουντ στα 78 του, μας διδάσκει πόσο απλά μπορεί να γίνει μερικές φορές το αληθινό σινεμά. Η προσωπική εξομολόγηση που επίμονα αρνείται, σ’ όλο το πρώτο μέρος της ταινίας, στο νεαρό εφημέριο λέγοντας του: “τι ξέρει ένας είκοσι-εφτάχρονος παρθένος από τη ζωή;”, μας δίνει απλά τη φιλοσοφία του πρωταγωνιστή μας…