Είπαμε να πρωτοτυπήσουμε αυτήν την εβδομάδα και να σας προτείνουμε ένα ντοκιμαντέρ, έτσι για αλλαγή. Η πρόταση λοιπόν του Soundtracks of our lives ακούει στο όνομα:
Η κάμερα ακολουθεί τον κωμικό Bill Maher στο ταξίδι του σε διάφορους θρησκευτικούς τόπους ανά τον κόσμο, όπου συζητά με πλειάδα πιστών για τον Θεό και τη θρησκεία.
Γνωστός για τις δαιμόνιες αναλυτικές του ικανότητες και την εμμονή του να μην χαρίζεται σε κανέναν, ο Maher αντιμετωπίζει με τη χαρακτηριστική ειλικρίνειά του και το πνεύμα του, το θέμα της πίστης, οδηγώντας μας σ’ ένα επεισοδιακό και προκλητικό πνευματικό ταξίδι.
Συνδυάζοντας τις λέξεις religious (θρησκευόμενος) και ridiculous (γελοίος), ο Bill Maher, ένας αμφιλεγόμενος Αμερικανός κωμικός και ο σκηνοθέτης του “Borat”, Larry Charles τιτλοφόρησαν το καινούργιο τους πόνημα.
Ίσως το πιο αστείο αλλά ταυτόχρονα και το πιο αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Εξαρτάται βέβαια πάντα, από την οπτική γωνία από την οποία βλέπεις και κρίνεις τα γεγονότα.
Ο Bill Maher, καλοχτενισμένος, κουστουμαρισμένος μα και αφοπλιστικά ετοιμόλογος, λέει πως τη συγκεκριμένη ταινία «πρέπει να την πάρεις σοβαρά για να μπορέσεις να γελάσεις μαζί της. Δεν πιστεύω πως θα καταφέρω κάποιο μοιραίο πλήγμα στις θρησκείες, απλά ρίχνω ένα βότσαλο σ’ έναν γιγάντιο τοίχο.
Ελπίζω, ωστόσο, να προκαλέσω μια συζήτηση επί του θέματος. Να παροτρύνω τους ανθρώπους να αρχίσουν να μιλούν και να ανταλλάσσουν απόψεις για το τι εστί θρησκεία…»
Συνεχίζοντας όντας χειμαρρώδης ο Bill Maher μας λέει: «Θεωρώ ότι η θρησκεία έχει κάνει πολύ περισσότερο κακό απ’ ότι καλό. Και δε μιλάω μόνο για τους ιερούς πολέμους που έχουν διεξαχθεί ή ακόμα διεξάγονται. Αναφέρομαι επίσης στις σταυροφορίες, στην καταπίεση των μειονοτήτων, στη φυλάκιση των γυναικών σε “κοστούμια μελισσοκόμου”, στο κάψιμο των μαγισσών, στους εξορκισμούς, στην κακοποίηση ανηλίκων… Ξέχασα τίποτα;»
Και παίρνοντας την σκυτάλη ο σκηνοθέτης Larry Charles, μας αποκαλύπτει: «Επέλεξα να κάνω αυτή την ταινία επειδή αισθάνθηκα πως ήταν ένα φιλμ που έπρεπε οπωσδήποτε, να έρθει στον κόσμο. Ο Bill παίρνει ρίσκα, το ίδιο κι εγώ. Δεν είμαστε όμως απερίσκεπτοι. Γνωρίζαμε πολύ καλά τον αντίκτυπο που ενδέχεται να έχει η ταινία.»
Κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε το Religulous, ενώ συνεχίζοντας ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ μας εξομολογείται: «Νομίζω πως οι οργανωμένες μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Τώρα πια λειτουργούν ως τροχοπέδη στην εξέλιξη μας ως είδος… Μπορείς να πιστεύεις σε οτιδήποτε θέλεις. Μην επιβάλεις, όμως, τα πιστεύω σου σε ’μένα.»
«Μπορείς να πιστεύεις πως ο Γκοτζίλα είναι αληθινός. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν η πίστη γίνεται κυβερνητική πολιτική, χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίων άλλων ή τρέφει μισαλλοδοξία και βία. Εξάλλου, στην πραγματικότητα δε χρειάζεσαι τον Θεό για να συμπαρασταθείς στον συνάνθρωπό σου…».
Εν κατακλείδι λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι ναι μεν το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, δεν εξαντλεί το θέμα (και πως θα μπορούσε άλλωστε), δεν παρουσιάζει αδιάσειστα και ακράδαντα επιστημονικά επιχειρήματα, παρ’ όλα αυτά όμως αποτελεί μια καλή αφετηρία για συζήτηση και προβληματισμό…