Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:
Ο θεατρικός σκηνοθέτης Caden Cotard ονειρεύεται να ανεβάσει το δικό του έργο στην Νέα Υόρκη, αλλά πριν το κάνει αυτό πρέπει πρώτα να λύσει τα προσωπικά του προβλήματα, καθώς η ζωγράφος σύζυγός του παίρνει την κόρη τους και φεύγει για μόνιμη εγκατάσταση στο Βερολίνο.
Σαν μην έφταναν, όλα αυτά, και ως απόρροια των προαναφερθέντων, το άγχος, του χτυπάει την πόρτα. Άγχος, όχι μόνο καλλιτεχνικό, που μπλοκάρει τη δημιουργικότητά του, αλλά που αυξάνεται διαρκώς, όσο πολιορκείται από ποικίλες γυναίκες οι οποίες γοητεύονται από το μυαλό του, αλλά εκείνος μάταια, προσπαθεί να τις ικανοποιήσει...
Υπάρχουν πραγματικά ταινίες που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σου κι άλλες που διεγείρουν πνευματικά το μυαλό σου. Ο Charlie Kaufman, πρωτίστως σεναριογράφος και ύστερα σκηνοθέτης, απευθύνεται εδώ, κυρίως στον εγκεφαλικό θεατή.
“Κάθε ταινία που γράφει ο Kaufman γίνεται όλο και πιο ώριμος. Εν αρχή ήταν το Β John Malkovich, το οποίο ήταν περισσότερο παιχνίδι και τίποτα παραπάνω. Ακολούθησε το Human Nature, που προσπάθησε να πει κάποια πράγματα για την ανθρώπινη φύση αλλά ο προβληματισμός του ήταν επιπέδου έκθεσης γυμνασίου. Ύστερα το Adaptation, το οποίο ήταν η πρώτη του ταινία που απόλαυσα, χωρίς όμως να έχει κι αυτή κάτι τρομερό να πει για το θέμα, αλλά ίσως επειδή εγκλωβίστηκε στο παιχνίδι της αυτοαναφοράς (κυρίαρχο σε όλες του τις ταινίες). Το Eternal Sunshine of the Spotless Mind είναι η πρώτη του πραγματικά ώριμη ταινία (ναι είναι love story), και φέτος έχουμε το Synecdoche, New York (που είναι και η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα).”
Τάδε έφη comzeradd, ως απόσπασμα του review του, το οποίο μπορείτε ολόκληρο να διαβάσετε εδώ: Death By Popcorn