Μετά από απουσία δύο εβδομάδων το “soundtracks of our lives” επιστρέφει δριμύτερο και σας προτείνει γι' αυτήν την εβδομάδα:

La Frontiere De L’ Aube – Τα Σύνορα Της Αυγής

H Carole, μια διάσημη ηθοποιός, ζει μόνη στο Παρίσι αφού ο σύζυγός της μένει τον περισσότερο καιρό, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, στο Hollywood. Στο πλαίσιο μιας φωτογράφησης γνωρίζεται με τον François, έναν νεαρό καλλιτέχνη, με τον οποίο σύντομα αναπτύσσεται μια αμοιβαία, μεταξύ τους έλξη, που θα οδηγήσει σε μια παθιασμένη ερωτική σχέση.

«Θα μ’ αγαπούσες αν ήμουν άρρωστη; Αν έπεφταν τα μαλλιά μου; Αν τρελαινόμουν;» τον ρωτάει η ηθοποιός όλο αγωνία, θέλοντας να ορίσει τα σύνορα μεταξύ πάθους και αγάπης. Εκείνος, σκεπτικός, αγαπά αλλά δεν απαντά…

Όταν εμφανίζεται απρόσμενα ο σύζυγος της Carole για λίγες μέρες, οι δύο εραστές αναγκάζονται να διακόψουν απότομα. Ο François αποφασίζει να αφήσει οριστικά την Carole και παρά τις εκκλήσεις της να ξαναβρεθούν, εκείνος μένει σταθερός στην αρχική απόφασή του.

Δύο χρόνια αργότερα – και ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί με τη νέα του σύντροφο, Ève – ο François θα βιώσει μια εμπειρία που θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του….

Ο Philippe Garrel γεννήθηκε στο Παρίσι το 1948. Ήδη από την πρώτη του δημιουργία, αυτός ο Βενιαμίν της nouvelle vague τραβάει την προσοχή των κριτικών και μέσα σε λίγες μόλις ταινίες θα επιβάλει το δικό του προσωπικό σύμπαν με έναν αμίμητο τόνο και ένα ύφος που διατηρήθηκαν από την αρχή και καθ’ όλη τη διάρκεια ενός έργου που διακρίνεται από μια συνέπεια αλλά και συνέχεια.

Οπαδός της πρώτης λήψης, ερωτευμένος με το ασπρόμαυρο φιλμ, ο Philippe Garrel δίνει στις ταινίες του ποιητικούς και μυστηριώδεις τίτλους όπως το Le Vent De La Nuit, με πρωταγωνίστρια την Catherine Deneuve.

Το 1991 κερδίζει το πρώτο του Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας για τη δημιουργία του J’ entends plus la guitare. Το 2005 επιβραβεύεται με έναν ακόμα Αργυρό Λιοντάρι καλύτερης σκηνοθεσίας για την ταινία Les Amants Reguliers, μια γεμάτη ευαισθησία αναφορά στον Μάη του ’68, όπου εμπιστεύεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον γιο του, τον Luis Garrel, τον οποίο ξανασυναντά για δεύτερη φορά εδώ στο φιλμ La Frontiere De L’ Aube.

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στην ταινία μας, και για να είμαστε ειλικρινείς, όσο όμορφα περνάει η πρώτη ώρα τόσο μας δυσκολεύει και μας προβληματίζει το δεύτερο μέρος, όπου ο σκηνοθέτης προσπαθεί να τονίσει και να χτίσει το φανταστικό μέρος της υπόθεσής του.

Αλλά είναι αυτή η ασπρόμαυρη φωτογραφία – ποίημα, ο νωχελικός σχεδόν υπνωτιστικός ρυθμός που σε κερδίζει, τα υπέροχα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών μας όπου αφουγκραζόμαστε τις σκέψεις και τις λέξεις τους πριν ακόμα αυτές σχηματιστούν στα χείλη τους, που σε μαγνητίζει και σε καθηλώνει πραγματικά, αψηφώντας τα όσα τυχόν σεναριακά κενά του τέλους…