Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:

Cat On A Hot Tin Roof – Η Λυσσασμένη Γάτα

Η κινηματογραφική Cat On A Hot Tin Roof (1958), εκτυλίσσεται ένα βράδυ στο αρχοντικό ενός μεγαλοκτηματία του Μισισιπή, όπου η οικογένεια ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 65α και τελευταία, κατά τα φαινόμενα, γενέθλια του πατέρα.

Ο πατέρας λοιπόν, ο επονομαζόμενος και Big Daddy, ο οποίος κατά ειρωνικό τρόπο είναι ο πιο ζωντανός χαρακτήρας του έργου, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ήδη στα τελευταία στάδια του καρκίνου, έστω και αν ο ίδιος το μαθαίνει τελευταίος.

Όντας όμως, ανίδεος για το τέλος που ζυγώνει, προσπαθεί ακόμη να τα βρει με τον αγαπημένο δευτερότοκο γιο του Brick (Paul Newman), ο οποίος έχει τη φήμη, γνωστού γόη και αθλητή ενώ είναι παντρεμένος με την όμορφη Maggie (Elizabeth Taylor).

Οι σχέσεις των δύο αντρών, πατέρα και υιού, βαδίζουν πάνω σε τεντωμένο σκηνή και η γριφώδης, όσο και επίμονη σιωπή του δεύτερου, κάθε άλλο παρά βοηθά την όλη κατάσταση, οδηγώντας παράλληλα στα όρια, τον ήδη τελματωμένο γάμο του.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι δύο νύφες της οικογένειας, εκδηλώνουν ανοιχτά την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν, καθεμία για λογαριασμό της οικογένειάς της, το μεγαλύτερο κομμάτι της περιουσίας.

Η μεν μεγαλύτερη νύφη, στηρίζει τις ελπίδες της, στα πολλά παιδιά που έχει και στον φαινομενικά ευτυχισμένο γάμο της, σε αντίθεση με την Maggie, που όχι μόνο δεν έχει παιδιά, αλλά προσπαθεί επιμελώς να κρατήσει κρυφό το γεγονός, ότι δεν έχει την παραμικρή ερωτική επαφή με τον σύζυγό της.

Κάπως έτσι λοιπόν προχωρά η ταινία μας, με την απληστία, τον πόθο, το μίσος αλλά και την σιωπή, να κορυφώνονται μέσα από συνταρακτικούς διάλογους και ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο φωτιά.

Η ταινία, είναι φυσικά βασισμένη στο θεατρικό του Tennessee Williams, η οποία μεταφέρθηκε, παρά τις αντιρρήσεις του ίδιου, στη μεγάλη οθόνη το 1958, αποσπώντας μάλιστα έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ.

Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Richard Brooks, δεν μπόρεσε να πείσει τους παραγωγούς του, πως ο Brick έπρεπε να παρουσιαστεί ως ομοφυλόφιλος, αφού έτσι τον έγραψε ο Williams. Με αυτό τον τρόπο, αφήνει το έδαφος στον Burl Ives να μεγαλουργήσει υποκριτικά στο ρόλο του πατέρα κερδίζοντας έτσι και το αντίστοιχο αγαλματίδιο της Ακαδημίας.