Μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια, επιστρέφουμε με την κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:
Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans
Πρωταγωνιστής του έργου είναι ένας αστυνομικός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών της Νέας Ορλεάνης, ο οποίος προάγεται σε υποδιοικητή κατόπιν ηρωικής πράξης στη διάρκεια της κοσμοπλημμύρας που προκαλεί ο τυφώνας «Κατρίνα». Ο τραυματισμός του, όμως, τον οδηγεί σε κατάχρηση παυσίπονων και στη συνέχεια στον εθισμό στην ηρωίνη. Ο Nicolas Cage παίζει με τη γνωστή ράθυμη κίνησή του και το απλανές βλέμμα που του είχε χαρίσει το Όσκαρ στο “Leaving Las Vegas” το 1995.
Εθισμένος στα παυσίπονα και τα ναρκωτικά, ο υπαστυνόμος Terence McDonagh προσπαθεί να πιάσει την καλή στοιχηματίζοντας σε αγώνες. Δοκιμάζει να διαλευκάνει την υπόθεση μιας ομαδικής δολοφονίας Αφρικανών μεταναστών, αλλά βουλιάζει όλο και περισσότερο στα χρέη και στην ψυχολογική αστάθεια.
“Η πρώτη ταινία, με τον Harvey Keitel, ήταν μια ιουδαιο – χριστιανική εμπειρία, καθώς ο ήρωας ήταν φορτωμένος με ενοχές. Εδώ, μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Ο Terence, περνάει μια υπαρξιακή φάση και δεν γνωρίζει την έννοια της τύψης, απλώς επιβιώνει. Για μένα, δαιμονική είναι η απόλαυση του πόνου του άλλου. Το ζώο που σκοτώνει ένα άλλο ζώο συμμετέχει στον κύκλο της ζωής. Αλλά ένα ζώο που παρακολουθεί ένα άλλο να πεθαίνει ως μέσον ψυχαγωγίας είναι διαβολικό”, μας εξομολογείται ο Nicolas Cage.
Συνεχίζοντας ο Nicolas Cage, μας λέει: “Ο Werner Herzog, δε χάνει το χρόνο του με περιττά πλάνα και επιπλέον λήψεις. Η αυτοσυγκέντρωσή του και η τρελά μου, λειτούργησαν μια χαρά. Τώρα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν αυτός είναι ο τυπικός Ευρωπαίος ή Γερμανός δημιουργός, κι εγώ αντίστοιχα η επιτομή του αμερικανικού method actor. Δε με νοιάζει καθόλου από που κατάγεται. Για μένα είναι ο Werner, ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, που τον είχα συναντήσει στα 8 μου χρόνια, μέσα στο αμάξι του θείου μου Francis (Francis Ford Coppola) και το μόνο που θυμάμαι είναι το τατουάζ του με το ερπετό που φορούσε καπέλο να ξεπροβάλλει μέσα από ένα λευκό φανελάκι”.
Ενώ το Bad Lieutenant του Abel Ferrara το 1992 φωτογράφιζε κλινικά την κάθοδο του ήρωα στον Άδη, η νέα αυτή ταινία ακολουθεί τον μίτο μιας αστυνομικής υπόθεσης από κοντά, ενώ ταυτόχρονα είναι ένα υπαρξιακό δράμα. Ο καθολικός στο πρωτότυπο Keitel έβλεπε εικόνες του Χριστού να τον στοιχειώνουν, τη στιγμή που ο Cage στο αποκορύφωμα της αδρεναλίνης παρακολουθούσε την ψυχή ενός νεκρού μαφιόζου να χορεύει πάνω από το ακίνητο πτώμα του! Ανεξάρτητα από το διαφορετικό ύφος, τα πάντα εξαρτώνται από τον ηθοποιό στον κεντρικό ρόλο...