Η κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας από το “soundtracks of our lives”:
Ένας άντρας γράφει, ζει και αγαπάει στο σκοτάδι. Όντας το θύμα ενός μοιραίου αυτοκινητικού δυστυχήματος, δεκατέσσερα χρόνια πριν, στο οποίο δεν έχασε απλώς την όρασή του, αλλά και τη γυναίκα της ζωής του. Ένα βράδυ, ξεκινάει να αφηγείται την οδυνηρή αυτή ιστορία, μια ιστορία συγκινητική αλλά ταυτόχρονα και τραγική.
Μεταφερόμαστε λοιπόν πίσω στο παρελθόν, εκεί όπου οι πρωταγωνιστές μας γυρίζουν μια κωμωδία με τίτλο “Girls and suitcases”. Ο Mateo Blanco είναι ο σκηνοθέτης και η Lena Rivero η πρωταγωνίστρια. Η Judit García είναι η διευθύντρια παραγωγής, ενώ ο Ernesto Martel είναι ο παραγωγός, αλλά ταυτόχρονα και ο εραστής της Lena. Τέλος, ο Ernesto Martel Junior είναι ο υπεύθυνος για το γύρισμα του “making of”.
Στην πορεία όμως, ο Mateo και η Lena ερωτεύονται παράφορα, κάτι που διαμορφώνει εκ νέου τους μέχρι τώρα συσχετισμούς και αλλάζει δραματικά την όλη τροπή των γεγονότων.
Το 1997 στα γυρίσματα της ταινίας “Carne trémula”, ο Pedro Almodóvar γνώρισε την ηθοποιό που έμελλε να γίνει η απόλυτη μούσα του. Η Penélope Cruz, ήταν τότε μόλις 23 ετών και ο Ισπανός σκηνοθέτης της ανέθετε έναν σύντομο αλλά χαρακτηριστικό ρόλο στην ταινία που ετοίμαζε.
Μπορεί η πρώτη αυτή συνεργασία τους να διήρκεσε μόλις λίγες ημέρες, ο σκηνοθέτης όμως φαίνεται να γνώριζε, εντούτοις, ότι θα χρησιμοποιούσε ξανά στο μέλλον τη φωτογενή νεαρή ηθοποιό. Πράγμα το οποίο συνέβη δύο χρόνια μετά, στο “All About My Mother”, μία από τις καλές ταινίες του Ισπανού καλλιτέχνη.
Έπρεπε ωστόσο, να περιμένουν και οι δυο τους μέχρι το “Volver”, προκειμένου ο Almodóvar να αντλήσει από την Cruz μια ερμηνευτική δύναμη άγνωστη μέχρι εκείνη τη στιγμή, στο ευρύ κοινό αλλά και στην ίδια την ηθοποιό.
Πετυχαίνοντας έτσι, έναν ζηλευτό συνδυασμό σεξουαλικότητας, εκρηκτικού ταμπεραμέντου και αναπάντεχης ευαισθησίας, η Penélope κατέληγε τότε να διεκδικεί δικαίως μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Ά γυναικείου ρόλου.
Ας δούμε όμως στη συνέχεια τι είπαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν, φέτος την άνοιξη στο φεστιβάλ των Καννών, ξεκινώντας με την Cruz: «Με τον Pedro έχουμε αναπτύξει μια σχέση αμοιβαίας αγάπης και σεβασμού εδώ και αρκετά χρόνια», σημειώνει. «Βέβαια, η εκτίμησή μου απέναντι του προϋπήρχε. Εκείνος στάθηκε άλλωστε, ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να γίνω ηθοποιός».
Για τη καινούργια τους λοιπόν ταινία η Cruz, μόνο ενθουσιώδη πράγματα είχε να πει: «Όλα με εξέπληξαν, από την πρώτη γραμμή του σεναρίου μέχρι την τελευταία. Αληθινά πιστεύω ότι είναι ένα από τα καλύτερα σενάρια που έχει γράψει – το πιο σύνθετο, το πιο θαρραλέο και το πιο τολμηρό. Αισθάνθηκα πολύ τυχερή που ο Pedro με εμπιστεύτηκε ξανά, αναθέτοντάς μου αυτόν τον χαρακτήρα που είναι τόσο διαφορετικός από οτιδήποτε άλλο έχει τύχει να υποδυθώ».
Επιστρέφοντας της το κομπλιμέντο, ένας χειμαρρώδης στις λέξεις Almodóvar δήλωνε: «Πιστεύω ότι η Penélope έχει γίνει πλέον πιο όμορφη από ποτέ. Το να την κοιτάζω υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις του γυρίσματος αυτής της ταινίας. Επάνω της έβλεπα μια δύναμη της φύσης που δεν αφήνει να τη δαμάσει τίποτε. Μπορεί να μοιάζει θυμωμένη την μια στιγμή, την επόμενη όμως θα την δεις να καταρρέει σαν ένα ανυπεράσπιστο παιδί. Δεν υπάρχει πιο εντυπωσιακό θέαμα από το να παρακολουθείς στο ίδιο πλάνο το πώς ένα ζευγάρι στεγνά μάτια αρχίζουν ξαφνικά να γεμίζουν με δάκρυα».
Το τρομερό λοιπόν παιδί του σύγχρονου ισπανικού σινεμά, παρόλο που μεγάλωσε, ξαναχτυπά, έχοντας πετύχει στο παρελθόν κάθε ταινία του να αποτελεί σημαντικό γεγονός για τους απανταχού κινηματογραφόφιλους. Αν και ομολογώ ότι οι τελευταίες ταινίες του, δε με συγκίνησαν ιδιαίτερα, όπως εκείνες της χρυσής δεκαετίας των 90s.
Ωστόσο, εδώ επιστρέφει μ’ ένα παθιασμένο έργο για να θυμίσει τον παλιό, καλό Pedro. Στην προσπάθεια του αυτή έχει στο πλάι του, για 4η φορά την μούσα του, Penélope Cruz, ίσως στην καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρα της…