Νέα Υόρκη. Σε σκοτεινούς δρόμους, κακόφημες γειτονιές, πανάκριβα εστιατόρια αλλά και πνιγηρά διαμερίσματα η ζωή και ο θάνατος παίζεται σαν ζαριά. Ο νοσοκόμος Frank Pierce - που τρέχει με το ασθενοφόρο να γλυτώσει ναρκομανείς, πυροβολημένους εγκληματίες, αθώα θύματα ληστειών, καρδιοπαθείς αλλά και ετοιμόγεννες γυναίκες – νιώθει να χάνει ολοένα περισσότερο τη μάχη με το θάνατο. Αδύνατος να προσφέρει ανακούφιση και παρηγοριά στα θύματα μιας τόσο βίαιης κοινωνίας, καταρρέει από το βάρος της ενοχής και οδηγείται στην τρέλα.

Αυτό είναι το “Σταυροδρόμια της Ψυχής”. Το βιβλίο δηλαδή, του Joe Connelly στο οποίο βασίστηκε η ομότιτλη ταινία του Martin Scorsese με Nicolas Cage, Patricia Arquette και John Goodman, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

“Υπάρχει μια ηλικιωμένη γυναίκα που λέγεται Ντόρις. Περιπλανιέται εδώ και χρόνια στους δρόμους της Τάιμς Σκουέαρ. Μεταφέρει όλα τα υπάρχοντά της σε δύο κουρελιασμένες πάνινες τσάντες και κοιμάται σ' ένα κουτί δίπλα στην παιδική χαρά στο Κλίντον Παρκ. Περπατάει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αλλά και της νύχτας, σέρνοντας τις τσάντες της λίγα εκατοστά από το πεζοδρόμιο, με το κεφάλι της κατεβασμένο, μιλώντας στο πεζοδρόμιο με πικρία. Μοιάζει να μισεί τα πάντα, περισσότερο όμως απ' όλα μισεί τα ασθενοφόρα, γιατί κάθε ασθενοφόρο που βλέπει, της φαίνεται σαν αυτό που της πήρε την κόρη της. Αν μείνω σταθμευμένος για αρκετή ώρα στην περιοχή μεταξύ της 45ης Οδού και 5ης Λεωφόρου, θα ακούσω αναπόφευκτα ένα χτύπημα στην πίσω πόρτα του ασθενοφόρου και την Ντόρις να λέει: “Μαρί , Μαρί, η μαμά είμαι. Θα σε βγάλω έξω”. Στη συνέχεια έρχεται μπροστά. “Έχεις την κόρη μου, είναι εκεί μέσα”, λέει. “Να μου τη δώσεις πίσω”. Τις πρώτες φορές που την είδα, προσπάθησα να της μιλήσω, το μίσος της όμως ήταν ασίγαστο, εξαντλητικό, το μίσος της μητέρας που βλέπει τους φονιάδες της κόρης της για πρώτη φορά. “Να μου τη δώσεις πίσω”, φωνάζει, σηκώνοντας τις τσάντες της για να μ' ακολουθήσει καθώς απομακρύνομαι.”