Στην ταινία, Days of Being Wild (A Fei Zheng Chuan – Οι Άγριες Μέρες μας) του Wong Kar Wai, παρακολουθούμε ουσιαστικά τη ζωή του νεαρού Yuddy. Τεμπέλης και σκεπτικιστής ο ήρωας μας, μεγαλωμένος από θετή μητέρα, θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί την Su Li-zhen. Η σχέση τους όμως δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια. Για την ακρίβεια, θα τερματιστεί, μόλις η Su Li-zhen, θα ζητήσει από τον Yuddy, να την παντρευτεί. Στη συνέχεια, παρακολουθούμε τον νεαρό μας, να ξεκινάει μια καινούργια σχέση με μια νεαρή χορεύτρια ονόματι Loulou ή Mimi. Όμως κι αυτή η σχέση, δεν ήταν γραφτό να κρατήσει, καθώς θα φτάσει σε αδιέξοδο, όταν ο Yuddy αρνηθεί και πάλι, να δεσμευτεί. Η Mimi/Loulou όμως, δεν αποθέτει τα όπλα και προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα του Yuddy. Γι’ αυτό το λόγο, μιλά μ’ έναν φίλο του, με τη θετή του μητέρα, αλλά ακόμα και με την Su Li-zhen.

Ο Wong Kar Wai, καταφέρνει εδώ, με την δεύτερη μόλις ταινία του, να βάλει τον πήχη πολύ ψηλά. Το “Days of Being Wild”, είναι ένα από τα πρώτα αριστουργήματα που μας χάρισε η δεκαετία του ’90, αλλάζοντας ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε κι ακούμε σινεμά. Σκηνοθέτης ανατρεπτικός, συχνά πυκνά κυνικός, ενίοτε προκλητικός, μα πάνω απ’ όλα αισθαντικός, ο Wong Kar Wai, μας παρουσιάζει μέσα από εικαστικούς γρίφους, τις κρυφές και άνομες σχέσεις, που προσπαθούν να επιβιώσουν στο πλαίσιο μιας υποκριτικής κοινωνίας.

Μέσα σ’ ένα περιβάλλον ονειρικό, το φιλμ ακόμα και σήμερα προκαλεί δέος για την πρωτοποριακή μέθοδο λήψης του (shooting), η οποία στη συνέχεια έγινε σχολή. Δείτε για παράδειγμα τις καταδιώξεις αλλά και τις μονομαχίες σε slow motion, με στοπ καρέ, αλλά και γιατί επιβεβαιώνει τον αναμφίβολα αιρετικό ισχυρισμό του πρωτεργάτη της Nouvelle Vague, του Godart, ότι δηλαδή το αληθινό σινεμά, δεν χρειάζεται σενάριο. Αργότερα βέβαια ο Wong Kar Wai, ακολούθησε αυτό το δόγμα, εδώ όμως (και στα πρώτα πέντε φιλμ του), “έγραψε” κυριολεκτικά και μεταφορικά, με το σενάριο του, ιστορία.

Μια ολόκληρη γενιά κινηματογραφιστών, νέων αλλά και παλιών, επηρεάστηκε από τον ιδιότυπο δημιουργό αλλά και ο ίδιος πολλές φορές αρέσκετε στο να αποδίδει φόρο τιμής, στις επιρροές του. Εξάλλου, κανείς δεν είναι αυτόφωτος. Η ταινία είχε προβληθεί το 1990 τόσο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όσο και στο δικό μας της Θεσσαλονίκης, αποσπώντας μάλιστα, πολύ καλές κριτικές ενώ η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Χονγκ Κονγκ, την έχει βραβεύσει, ως η Καλύτερη Ταινία της Δεκαετίας του ’90.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως σχεδόν όλα τα φιλμ του Wong Kar Wai, μοιάζουν να είναι το ένα συνέχεια του άλλου και μάλιστα κάποια μελλοντικά, μοιάζουν να είναι πρίκουελ των πρωτολείων. Συναντάμε δηλαδή, τους ίδιους χαρακτήρες που έπλασε αρχικά, τις μνήμες τους, τα ονόματα, τις τοποθεσίες μέχρι και τους χρόνους. Για παράδειγμα, στο “Days of Being Wild” θα βρούμε σεκάνς που δάνεισαν την μετέπειτα εξέλιξη των διαπροσωπικών σχέσεων τόσο στην “Ερωτική Επιθυμία” όσο και στο “2046”. Ένα δηλαδή ατελείωτο κολάζ αναμνήσεων, κι ένα παζλ εμμονών, που όμως δεν υιοθετεί την αποδραματοποίηση της Nouvelle Vague ή την ευρωπαϊκή αποστασιοποίηση των 60’ς. Ανακαλύψτε λοιπόν το υπέροχο σύμπαν του Wong Kar Wai, παρακολουθήστε έναν έναν τους χαρακτήρες και ταυτιστείτε μαζί τους. Θα σας παρασύρουν έτσι στο μακρινό ταξίδι μιας ιδιαίτερης και μοναδικής στιγμής που μόνο η 7η Τέχνη είναι ικανή να μας προσφέρει…