«Ο επιθεωρητής ψηλάφισε τις σανίδες και σε μια απ’ αυτές ένιωσε κάτι επίπεδο, καλυμμένο μ’ ένα στρώμα σκόνης. Το ‘πιασε: ένα μικρό σπιράλ τετράδιο. Κάτι άστραψε μέσα του. Το φυλλομέτρησε αμέσως. Όλες οι σελίδες ήταν γεμάτες μικροσκοπικούς αριθμούς, ακατανόητους. Αλλά μια απ’ τις σελίδες, πάνω απ’ τους αριθμούς, είχε φαρδιά – πλατιά μια επιγραφή. Τα γράμματα έμοιαζαν να είναι γραμμένα με αίμα. Ο γραφικός χαρακτήρας ήταν τόσο βίαιος, που οι λέξεις σε διάφορα σημεία είχαν τρυπήσει το χαρτί. Ο Νιεμάν σκέφτηκε μια λυσσασμένη οργή, έναν κοκκινωπό πίδακα. Λες κι ο συγγραφέας αυτών των γραμμών δεν μπορούσε να εμποδίσει τον εαυτό του να ξεσπάσει την τρέλα του σε κατακόκκινα γράμματα. Ο Νιεμάν διάβασε:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΕΣ.

ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΡΦΥΡΑ ΠΟΤΑΜΙΑ.

Ο αστυνόμος στηρίχτηκε στον τοίχο, ανάμεσα στις καφετιές λουρίδες του χαρτιού και τις ίνες του μαλλιού. Έσβησε τον φακό του αλλά ένα φως αντανακλούσε στη συνείδησή του.»

Τον τελευταίο καιρό, όπως θα έχετε καταλάβει και από τα αντίστοιχα posts, με έχει πιάσει μια “μανία” – εκτός από το να βλέπω ταινίες, που έτσι κι αλλιώς αυτή είναι μία ανίατη περίπτωση – να διαβάζω βιβλία, τα οποία υπήρξαν οι βάσεις σεναρίων, για τις αντίστοιχες ταινίες. Τελευταίο “θύμα”, υπήρξε το “Πορφυρά Ποτάμια”…

Ξεναγούμαστε σε συλημένους τάφους, σε παγετώνες και σε παραβιασμένα αρχεία. Με τη βεβαιότητα του θανάτου, που καραδοκεί το επόμενο πάντα θύμα του και με το σωρευμένο πάθος της εκδίκησης, που ψάχνει αντίβαρο για μια ζωή με διπλή ταυτότητα σε μια αλυσίδα πτωμάτων δίχως ταυτότητα. Είναι η μυθιστορηματική αλήθεια εδώ, που ξεπερνά κάθε φαντασία. Ο Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ, την αποκαλύπτει σιγά σιγά με έντεχνο σασπένς, που μας κρατά αιχμάλωτους με κομμένη την ανάσα ως το τέλος. Τα “Πορφυρά Ποτάμια” (τα οποία έχουν βραβευθεί με το Grand Prix RTL-Lire το 1998), για την κινηματογραφική μεταφορά των οποίων από την Raphael Films, θα υπογράψει ο ίδιος το σενάριο, θα ολοκληρωθούν, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Mathieu Kassovitz και έχοντας στο cast του ηθοποιούς όπως o Jean Reno και ο Vincent Cassel.

«- Επί ποίου θέματος ήταν η διατριβή του;

Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δεν είναι ιδιαιτέρως διανοουμενίστικο.

Η Σοφί Καγιουά πήρε ένα ύφος περιφρονητικό.

Η διατριβή του αφορούσε στις σχέσεις δοκιμασίας και ιερού στοιχείου. Σώματος και σκέψης. Μελετούσε τον μύθο του αθλητήρος, του πρωταρχικού ανθρώπου που διασφάλιζε τη γονιμότητα της γης με την ίδια του τη δύναμη, μέσω της υπέρβασης των ορίων του ίδιου του σώματός του.

Με συγχωρείτε, ψιθύρισε ο Νιεμάν. Δεν ξέρω πολλά για φιλοσοφικά θέματα… Έχει κάποια σχέση αυτό με τις φωτογραφίες που βρίσκονται στον διάδρομο;

Και ναι και όχι. Είναι εικόνες από μια ταινία της Leni Riefenstahl για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο.