Η δεσποινίς Μύλερ μας περίμενε ήδη. Είχε αλλάξει, και τώρα, αντί του μαύρου μάλλινου φορέματος, φορούσε ένα μαύρο μεταξωτό φόρεμα με το ίδιο πουροτανικό κόψιμο. Μαζί με αυτό, αντί του σταυρού, ένα έμβλημα από καρδιά, άγκυρα και σταυρό ταυτόχρονα, το εκκλησιαστικό σύμβολο για πίστη, ελπίδα και αγάπη.

Ήταν σημαντικά φιλικότερη από το απόγευμα και ρώτησε αν ήταν εντάξει που είχε ετοιμάσει για βραδινό αυγά, κρύο κρέας και καπνιστό ψάρι.

-”Τέλος πάντων”, είπα.

-”Δεν σας αρέσει; Είναι φρεσκοκαπνισμένες γλώσσες”. Με κοιτούσε κάπως φοβισμένα.

-”Σίγουρα”, είπα εγώ ψυχρά.

-”Φρεσκοκαπνισμένες γλώσσες... πρέπει να είναι υπέροχες”, δήλωσε η Πατ και κοίταξε γεμάτη μομφή προς το μέρος μου. “Ένα σωστό βραδινό φαγητό, το μόνο που μπορεί να επιθυμήσει κανείς την πρώτη μέρα στη θάλασσα, δεσποινίς Μύλερ. Αν υπάρχει και καυτό τσάι μαζί...”

-”Βεβαίως, βεβαίως! Πολύ καυτό τσάι! Θα πω να τα φέρουν όλα αμέσως”. Η δεσποινίς Μύλερ έφυγε βιαστικά με το μεταξωτό της φόρεμα να θροίζει.

-”Πραγματικά δεν σου αρέσει το ψάρι;” ρώτησε η Πατ.

-”Και πολύ μάλιστα! Γλώσσες! Κάτι τέτοιο το ονειρευόμουν μέρες”.

-”Και μετά παριστάνεις τον ανώτερο; Αυτό είναι πολύ χοντρό!”

-”Έπρεπε να της ξεπληρώσω την υποδοχή από σήμερα το απόγευμα”.

_”Αχ Θεέ μου!” γέλασε η Πατ. “Δεν αφήνεις τίποτε να πέσει κάτω! Εγώ το είχα ήδη ξεχάσει”.

-”Εγώ όχι”, είπα. “Δεν ξεχνάω εύκολα”.

-”Θα έπρεπε όμως”...

...-”Είναι και το κρεβάτι, Ρόμπυ. Ξεκουράζομαι καλύτερα στο κρεβάτι. Αυτό είναι το καταφύγιο μου”.

-“Περίεργο. Θα τρελαινόμουν αν έπρεπε να πάω τόσο νωρίς στο κρεβάτι. Μόνος μου εννοώ”.

Γέλασε. ”Για μια γυναίκα είναι διαφορετικά”.

-”Μη λες για μια γυναίκα. Δεν είσαι μια γυναίκα”.

-”Και τι είμαι;”

-”Δεν ξέρω. Αλλά δεν είσαι γυναίκα. Αν ήσουν μια σωστή, κανονική γυναίκα, δεν θα σε αγαπούσα”.

Με κοίταξε. “Μπορείς ν' αγαπάς;”

-”Να τα μας”, είπα. “Αυτό πάει πολύ για βραδινό φαγητό. Έχεις κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις;;”

1928: Μια μεγάλη γερμανική πόλη, βυθισμένη στις συνέπειες του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Άνθρωποι φτωχοί, πρώην ήρωες του πολέμου και άνθρωποι ασθενικοί, υποσιτισμένοι. Άπληστοι νεόπλουτοι, κυνικοί πολίτες και εκκολαπτόμενοι Ναζί. Σε καποια γωνιά της πόλης, τρεις πρώην στρατιώτες προσπαθούν να επιβιώσουν, γαντζωμένοι από το οινόπνευμα και την αγάπη τους για τα αυτοκίνητα. Αντιμετωπίζουν με ηρεμία την βία, την απελπισία και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. Έχουν περάσει μέσα από την κόλαση και δεν έχουν καμιά ελπίδα για το μέλλον. Ζουν όμως, κι αυτό τους ευχαριστεί. Ξαφνικά, ένα φως στον ορίζοντα, κάτι περισσότερο από “απλή” επιβίωση σ' αυτό το μακελειό της ειρήνης, που ακολούθησε το μακελειό του πολέμου: μια γυναίκα, ένα κορίτσι με πάθος για ζωή!

Υ.Γ.: Το “Three Comrades” έγινε μια εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία, το 1938, από τον σκηνοθέτη Frank Borzage, σε σενάριο του F.Scott Fitzgerald.