Αναλύσεις ειδικών της φωνιατρικής αναδεικνύουν, χρόνια μετά το θάνατο της Μαρίας Κάλλας, μια νέα εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η διάσημη σοπράνο έπασχε από ένα αυτοάνοσο νόσημα που την οδήγησε στο τέλος της, για το οποίο δεν ευθυνόταν η θυελλώδης σχέση της με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Ετσι, στη νόσο που ονομάζεται δερματομυοσίτης μπορεί να βρίσκεται μια άκρη στο κουβάρι των σεναρίων περί αυτοκτονίας της Κάλλας, υπερβολικής χρήσης ηρεμιστικών κ.λπ.

Με τη βοήθεια εξελιγμένων μεθόδων και τη χρήση της τεχνολογίας δύο Ιταλοί φωνίατροι, ο Φράνκο Φούσι και ο Νίκο Παολίλο, ανέλυσαν τις αλλαγές που εμφάνιζε η φωνή της Μαρίας Κάλλας από τη δεκαετία του '50, στη χρυσή της περίοδο, στη δεκαετία του '60, όταν άρχισαν να εμφανίζονται κάποια προβλήματα ανομοιογένειας που καταγράφονται στις ηχογραφήσεις της, και μέχρι τις δύσκολες εμφανίσεις στην αρχή της δεκαετίας του 1970.

Η Μαρία Κάλλας πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977, στο σπίτι της στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή και βέβαια στη συνέχεια διατυπώθηκαν διάφορες εκδοχές. Η νέα θεωρία δίνει βάση στις σταδιακές αλλοιώσεις που διαπίστωσαν οι ειδικοί στη φωνή της, αλλά και σε ενδείξεις προβλημάτων στο μυϊκό της σύστημα, μέσω της ανάλυσης βιντεοσκοπημένων εμφανίσεών της. Ταυτόχρονα ελήφθη υπόψη η πρώτη διάγνωση της πάθησής της που έγινε από τον γιατρό Μάριο Τζακοβάτζο, ο οποίος την εξέτασε το 1975, αλλά αποκάλυψε για πρώτη φορά το μυστικό το 2002. Η αγωγή για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης πάθησης, με κορτιζονούχα σκευάσματα, μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια, ενώ και η ίδια η εξέλιξη της πάθησης δημιουργεί ανάλογα προβλήματα.

Μετάφραση: Κ. ΤΖΑΒΑΡΑ (Πηγή: La Stampa)