«Το Δεκέμβριο, ζωγράφισα ένα σκιάχτρο μέσα σε χέρσο χωράφι. Να τρομάξει των  λαίμαργων πουλιών το σινάφι».

Χρώματα, αποχρώσεις, γητέματα αναισχυντίας
πάνω σε άβουλη παλέτα,
δυσωδία μπαγιάτικης κόνξας άγονου ερωτισμού
και τα πινέλα ανάσκελα νεκρά, σκεβρωμένες επιθυμίες,
τα μέθυσαν
και ύστερα με φιλήδονα αγγίγματα τους έκοψαν τις γλώσσες.

«Το Δεκέμβριο, παρατήρησα για πρώτη φορά με ειλικρίνεια το χρώμα των μαλλιών σου, εκεί χαμηλά στο λαιμό σου, την ώρα που σκέπασες με το φουλάρι το πρόσωπό σου».

Βαυκαλίζουσα ακτιβιστική υποκρισία,
λογαριάζεις
τις ανάσες και τα δάκρυα,
ανακρίνεις
το αίμα στο μέτωπο,
ανασκαλεύεις
τις πληγές συντάσσοντας ηδυπαθή διαβατήρια προσήλωσης,

το Δεκέμβριο,
τα πιο μειλίχια ονόματα γυναικών είναι τα δισύλλαβα,
λιγώνουν το νου δίχως λάγνα αγγίγματα.



* με αφορμή τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου