Πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή που υπάρχει ανάμεσα στο rhythm ‘n blues και το hard rock, ακροβατούσε εδώ και τριάντα-δύο ολόκληρα χρόνια, έχοντας για αντίβαρα την Stratocaster του απ’ την μια κι ένα μπουκάλι μπέρμπον από την άλλη. Τούτη η εύθραυστη και επικίνδυνη ισορροπία χάθηκε ξαφνικά ένα βραδάκι του Ιουνίου, φέρνοντας τούμπα τα πράγματα, τόσο, που να είναι ανεπανόρθωτα. O Rory Gallagher άφησε την τελευταία του πνοή τρεις μέρες αφότου σηκώθηκε από το ψυχρό χειρουργικό τραπέζι. Η αλλαγή συκωτιού υπήρξε αποτυχημένη. Ο απλός δικός μας, "γήινος" Ροκάκος είχε μια για πάντα τραβήξει το βύσμα απ’ τον ενισχυτή.*

Η μουσική λοιπόν εξελισσόταν αλλά δυστυχώς ο Rory δεν μπόρεσε να εξελιχθεί μαζί της. Κι αυτό δεν του το συγχώρεσε κανένας διευθυντής πολυεθνικής. Μόλις λοιπόν είχε ακουστεί μια πένθιμη είδηση στο χρηματιστήριο της show business, είχε αποβιώσει ο Rory Gallagher (Ποιος? Αυτός ο αιρετικός Ιρλανδός?) Ναι ναι, αυτός ο αλκοολικός που ενέπνεε τους χορτοφάγους και οικολόγους όταν άκουγαν το "Moonchild" το "Tattoo lady" και το "Shadow play". Αυτός που με κάθε εμφάνισή του έκανε τους puristes ακολούθους του να γίνονται όλο και πιο φανατικοί μαζί του. Ο θάνατός του ως είδηση, κυκλοφόρησε άδοξα λες και ήταν κανένας μπουζουξής από τη χρεοκοπημένη Νεράιδα ή τη Φαντασία. Στο ίδιο μήκος κύματος, τα "Ποπ τοπ" και "Ξύλο χάμερ", σαν έγκριτα περιοδικά, ακόμη και η σεξουαλική εκφωνήτρια του MTV, ψιθυριστά ψυχρά και με "English tact" το ανακοίνωσε λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι, "θάψτε τον Rory πριν μας θάψει". Σίγουρα, το είχαν συμφωνήσει!

Είναι αλήθεια, ότι οι μπλουζιές του Rory, είχαν συνδεθεί με τον ιδεαλισμό και τις καμπάνες παντελόνια των 70's και ενοχλούσαν. Αλλά το budget πωλήσεων της μουσικής επανάστασης από ριζοσπαστικές εταιρίες, όπως η Virgin, η Sony, η Warner κ.α.,  δεν προέβλεπαν ζημιάρικα μνημόσυνα για τον Gallagher ούτως ώστε να επηρεαστούν οι πωλήσεις αρνητικά, αν και στην περίπτωση Jackson είδαμε εντελώς το αντίθετο! Δεν θέλει και πολύ να επηρεαστούν τα "slackia" από το remake του Moonchild και να το δεις  στα charts  (στο νούμερο 15 ας πούμε κι εξαιτίας του μακαρίτη, να πέσει η Bjork). Όχι όχι, αποφασίστηκε ότι τα μνημόσυνα του Rory είναι άκρως déjà vu.

Οι σέρφερς των πόλεων θα μελαγχολήσουν καταναλώνοντας λιγότερη Absolut, θα φορέσουν μαύρα t-shirt "Rory is Alive" και δε θα πουληθούν τα σταμπωτά μπλουζάκια "Nirvana Cobain" και γενικά κάθε τι που θυμίζει την αποχώρηση του Rory, θα κάνει όλους τους mainstream υποκριτές να μελαγχολήσουν, να αψηφήσουν τα κοπάδια και τις αγέλες που μαζεύονται στις "Lolapaλουζες", στα "Glastonbury", στα "Reading" και αλλού… Εδώ έχουμε να μοστράρουμε "Pearl Jam", μόδες "Suede" και "Greenday". Θέλουμε ο αψύς πιτσιρικάς που γουστάρει να κατεβάζει βιτρίνες και να λερώνει με σπρέι τοίχους, να μην έχει να διαλέξει ανάμεσα σε Rory Gallagher και δημιουργίες grunge. Να πέσει γοητευμένος στα Alternative, να αγνοήσει τον Gallagher και να φάει την παραμύθα του "ελληνοπάνκ" με κοτσίδα! Αν είναι δυνατόν, μέσα σε τόσο υπερβολικές δόσεις MTV και ενώ οι ραδιοσταθμοί ουρλιάζουν για τους "Offspring" και τους "Greenday", μέσα σ' έναν τόσο προχωρημένο κόσμο, κάποιος ρομαντικός να μιλήσει για το "Blueprint" άλμπουμ του Rory που βγήκε το 1973 ή το "Tattoo lady" που κυκλοφόρησε το 1974, πράγματι ντεμοντέ για τους καινούριους αγρίους. Διότι, οι αργές κιθάρες και το μοτίβο μπλουζ θα τους ξένιζε ενστικτωδώς, αφού όλοι οι νεοαγρίοι επιδιώκουν απλώς να ενημερώνονται για τα πιο φρέσκα συγκροτήματα και τις αισθητικές που επιβάλλονται για μόδες (όπως Αμερική!).

Όχι, ο Gallagher δεν προσφέρεται για πάρτι και για νοσταλγούς του αμερικανικού ονείρου πλέον, ούτε μπορεί ο αδιάφορος 20άρης που τρέφεται με αθλητικές ειδήσεις και τυλίγεται με ποδοσφαιρικές εφημερίδες να πιάσει τον σφυγμό του "Live in Europe" του 1973 και τον παλμό του "Irish Tour" του 1974. Κομμάτια σαν το "too much alcohol" και το "Μιllion miles away", τρακάρουν πάνω στο πρωινομεσημεριάτικο τηλεσκουπιδαριό και γενικά σ' όλους τους τηλε-τζάνκηδες που νομίζουν ότι οι μπλουζιές του Rory σερβίρονται με drugs & alcohol ενώ είναι πολύ βαριά για την σαλονοτραπεζαρία τους. Με το τηλεκοντρόλ στα χέρια του πατέρα – αφέντη, που και μόνο στην ιδέα του Rory να παίζει το "Tattoo lady", φωνάζει  HELP ME! Yμνολόγια για τον θάνατό του δεν ακούστηκαν ποτέ και δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ο άνθρωπος που έπαιζε με την ίδια ξεφτισμένη Stratocaster για 35 χρόνια, να ξεχαστεί μέσα σε κάποια καλοκαιριάτικα απομεσήμερα, ενώ για κάτι Sid Vicious να έχουν γίνει μεγαλειώδη μνημόσυνα και λατρευτικά αφιερώματα.

Έλεος! Αλλά αυτοί είμαστε γενικά! Και ειδικά σε αυτή τη χώρα! Δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε ούτε και να εκτιμάμε αξίες... πόσο μάλλον αξίες σαν του Rory και στα όσα άφησε πίσω του! Εδώ μιλάμε για 16 Albums που άλλαξαν την ιστορία της μουσικής! Και όμως σιωπή και δήθεν μετριοφροσύνη? Αν είναι δυνατόν! Από ποιον? Από τις εταιρίες? Γιατί? Επειδή ο Rory έζησε την άγρια πλευρά του alcohol και δεν ήταν junkie της πρέζας? Γιατί? Επειδή δεν ήταν αμερικανική ξεπατικωσούρα, χαμένος στους προβολείς? Ποιοι θέλουν να ξεχαστεί ένας τέτοιος απίστευτος καλλιτέχνης και πάνω απ’ όλα άνθρωπος, που είχε μάθει "στα φώτα, σκιά να γίνεται"? Γιατί δεν τονίστηκε ποτέ η πρέπουσα νοσταλγία? Γιατί δεν του έγιναν ποτέ χλιδάτα και μηντιάδικα σε στυλ Cobain αφιερώματα και μνημόσυνα? Ποιοι φοβούνται την ανακύκλωση του Gallagher στα 00's? Η απάντηση βρίσκεται στους παράγοντες, τους παραγωγούς  και στην απατηλή γκλαμουριά της διεθνοποιημένης μουσικής, που έχουν  οικοδομήσει την κουλτούρα του gossip και των αμφιλεγόμενων «αισθητικών» επιλογών. Δημιουργούν ένα «επίπεδο» κοινό, χωρίς βάθος,  που δεν θέλει να προβλημα-τίζεται από τον ήχο και τους στίχους.

Αλλά δυστυχώς εδώ δεν είναι κανένα Μισισιπή, Αρκάνσας ή Τεννεσί, για να ‘χουνε πέραση οι μπλουζιές του Rory, έστω και μετά θάνατον. Κι όλα αυτά, γιατί δε μπήκε σε ποπ βιτρίνα, για να τον κάνουν οι ατζέντηδες top ten! Έμεινε σταθερός κι ακλόνητος με λίγους κι ώριμους fanatics, χωρίς να αφήσει πίσω του κομμάτια που καταναλώνονται εύπεπτα…

(*Ευχαριστώ τον Χρήστο Κισατζεκιάν για τη βοήθεια του στο εισαγωγικό σημείωμα...)