Υπάρχουν κάποια τρένα που δεν τα προλαβαίνεις ποτέ. Με την ψυχή στο στόμα σκαρφαλώνεις στην πλατφόρμα μα τα πόδια σου σ' εγκαταλείπουν στο τέλος. Υπάρχει ένα τρένο που κάποτε φθάνει, βλέπει πως δεν είσαι εκεί κι αποφασίζει να περιμένει. Σε περιμένει υπομονετικά, μέχρι ν' αποφασίσεις ν' ανέβεις και να χαθείς μέσα του. Σε καταπίνει και δε μπορείς παρά να κρεμαστείς πάνω του. Να φύγεις μαζί του. Είναι το τελευταίο τρένο.

Υπάρχουν κάποια τραγούδια, κρυμμένα σε δίσκους γνώριμους που ακούς και ξανακούς, μα που δε μοιάζουν με τ' άλλα. Πολλές φορές δεν τα προλαβαίνεις, γι' αυτό και δεν τα ξεχωρίζεις με τα πρώτα ακούσματα. Διαγράφονται αργά κι από μόνα τους, διαχωρίζονται απ' τα υπόλοιπα προτού το καταλάβεις κι αποφασίζουν να σε περιμένουν υπομονετικά. Τρυπώνοντας και κουρνιάζοντας κάτω απ' το δέρμα σου. Όπως το τελευταίο τρένο.

Κι ακούς τα λόγια - λόγια - πολύ πίσω κι αρκετά μακριά απ' τη φωνή του, διαπερνάς τη μελωδία, το αφτί παύει να εστιάζει χωριστά στο κάθε όργανο προτού φθάσει στο σύνολο. Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Έχεις να κάνεις μ' ένα άλλο, πρωτόγνωρο - πρωτάκουστο - τραγούδι. Που σε περιμένει υπομονετικά, σε καταπίνει, και δε μπορείς παρά ν' ανέβεις και να κρεμαστείς πάνω του. Να φύγεις μαζί του.

Rain on the brain...
[...]
And on her jacket
there's a picture of wild Che Guevara
as he sits beneath the tree
but that's not important
but he looked a bit like me
if you took all the little feelings in your heart
and took all those little feelings all apart
oh now
what's the point in doing all of that?

Στίχοι από το Last Train των Travis